kredyty bez bik
Halina Szela

Wspó?praca z rodzicami w ci?gu 60-cio letniej historii

Liceum Ogólnokszta?c?cego im. Ks. Piotra Skargi w S?dziszowie M?p.

                Na prze?omie 60-ciu lat istnienia Liceum, rodzice ch?tnie anga?owali si? w ?ycie szko?y, zawsze j? wspierali, prezentowali dojrza?? postaw? wobec wszelkich poczyna? dyrektorów tej placówki.

                To przede wszystkim z inicjatywy rodziców (którym przewodniczy? Jacenty Daniel) powsta?a szko?a w bardzo trudnym okresie w historii, kiedy jeszcze na ziemiach polskich dobiega?y ko?ca dzia?ania wojenne. Mimo wielu obiektywnych trudno?ci, szczególnie finansowych, materialnych, lokalowych cel zosta? osi?gni?ty i we wrze?niu 1945r rozpocz?? si? inauguracyjny rok szkolny w pierwszej na terenie miasta szkole ?redniej.

                Po dziewi?ciu latach w 1954r narodzi? si? pomys? budowy nowego obiektu szkolnego. Obiektu na miar? rosn?cych w spo?ecze?stwie potrzeb edukacyjnych, obiektu, który by by? w stanie pomie?ci? coraz liczniejsze roczniki uczniów.  Bowiem w 1953r w szkole funkcjonowa?o 9 oddzia?ów w których uczy?o si? 336. Pomys?odawc? tej inicjatywy by? Mieczys?aw Sidorowicz, w owym czasie Naczelnik Oddzia?u Szkolnictwa Ogólnokszta?c?cego. Wcze?niej w latach 1950 -1953 pe?ni? on funkcj? dyrektora liceum, a wi?c zna? doskonale baz? szko?y i warunki w jakich prowadzona by?a nauka. Znalaz? on poparcie w tej kwestii u ówczesnego Przewodnicz?cego Komitetu Rodzicielskiego Franciszka Brandysa. To kolejny dowód na to, ?e rodzice mieli wp?yw, ale przede wszystkim ch?tnie anga?owali si? w prac? i dzia?ania zmierzaj?ce do podnoszenia warunków nauki swoich dzieci. Dzi?ki temu w  1957 roku szko?a zosta?a przeniesiona do nowego budynku, przy ulicy Fabrycznej, w którym funkcjonuje do dzi?. 

                W tych trudnych, powojennych czasach, podobnie jak w ca?ej Polsce równie? w naszym miasteczku podejmowano dzia?ania spo?eczne, dzi?ki którym powstawa?y nowe obiekty. Przyk?adem tego by? zbudowany w czynie spo?ecznym i oddany do u?ytku w 1967 roku pawilon do zaj?? technicznych. Dzi?ki tej spo?ecznej inicjatywie rodziców szko?a poszerzy?a baz? lokalow?, co w znacznym stopniu wp?yn??o na jako?? i warunki nauczania. W tym czasie do s?dziszowskiego liceum ucz?szcza?a m?odzie? nie tylko z S?dziszowa M?p., ale tak?e z 23 okolicznych wiosek. Wielu uczniów nawet kilkukilometrow? drog? do szko?y, codziennie pokonywa?o pieszo. Cz??? z nich, sk?d by?y takie mo?liwo?ci doje?d?a?a poci?gami lub autobusami. W obliczu takiej sytuacji komitet rodzicielski przy poparciu grona profesorskiego postulowa? budow? w czynie spo?ecznym internatu, w oparciu o ?rodki z Funduszu Budowy Szkó? i Internatów. Ten zamiar jednak nie doczeka? si? realizacji.

                W 1981 roku, kiedy nad  szko?? zawis?o niebezpiecze?stwo przeniesienia jej siedziby z budynku przy ulicy Fabrycznej na miejsce Szko?y Podstawowej nr 2 w Rynku rodzice i nauczyciele a przede wszystkim ówczesna dyrektor  liceum Maria Ptasznik  stanowczo sprzeciwi?a si? tym zamiarom. Komitet rodzicielski  wspiera? spo?eczno?? szkoln? w walce o utrzymanie szko?y w dotychczasowym budynku. Dyrektor Maria Ptasznik tak argumentowa?a swoje decyzje:

1.        W liceum kszta?ci si? ok. 80% m?odzie?y robotniczo-ch?opskiej.

2.        Z chwil? przeniesienia szko?y do starszego budynku nast?pi pogorszenie warunków pracy.

3.        W mniejszym budynku nie pomieszcz? si? pomoce naukowe z pracowni i gabinetów przedmiotowych.

4.        Adaptacja obu budynków poch?onie wiele kosztów.

5.        Szko?a w ci?gu 36 lat wykszta?ci?a wiele dzieci robotniczo-ch?opskich, wnuków ludzi, którzy nie szcz?dzili si? i energii, aby zorganizowa? i zbudowa? Liceum Ogólnokszta?c?ce jako chlub?, zaszczyt i wizytówk? miasta.

6.        Istnieje pilna potrzeba budowy szko?y podstawowej na Osiedlu M?odych , problem ten mo?na by rozwi?za? m.in. przez dobudowanie skrzyd?a do budynku liceum.

Nauczyciele i rodzice zgodnie przeciwstawiali si? przeniesieniu liceum, uwa?ali, ?e by?oby to równowa?ne z jego likwidacj? a „my rodzice do tego nie dopu?cimy”. Spo?ród rodziców wy?oniono delegacj?:  Bronis?awa Dziki – przewodnicz?ca komitetu rodzicielskiego, p.Bujny, p.Daniel, p.Drozd, p.Szklarczyk, która reprezentowa?a stanowisko wszystkich w rozmowach w Kuratorium O?wiaty i Wojewódzkim Komitecie PZPR w Rzeszowie. Rodzice broni?c swego zdania tak go uzasadniali:

„ W zwi?zku z informacj? o przeniesieniu Liceum Ogólnokszta?c?cego do budynku Szko?y Podstawowej nr 2 w Rynku, protestujemy przeciw tej decyzji argumentuj?c nast?puj?co:

1.       Liceum powsta?o z inicjatywy rolnika w 1945r jako spe?nienie marze? spo?ecze?stwa miasta S?dziszowa M?p.i okolicznych wiosek.

  1. Budynek Szko?y Podstawowej nr 2 w Rynku nie jest dostosowany do potrzeb szko?y ?redniej.
  2. W budynku Szko?y Podstawowej nr 2 w latach 1945-1958 mie?ci?o si? liceum i z powodu niewystarczaj?cej bazy lokalowej z inicjatywy rolników zosta? wybudowany dla potrzeb liceum budynek przy ulicy Fabrycznej.
  3. Przeniesienie liceum do budynku w Rynku równa?oby si? z likwidacj? liceum a miasto i okolice pozbawione by?yby szansy wszechstronnego kszta?cenia m?odzie?y robotniczo-ch?opskiej.
  4. Liceum daje dobre przygotowanie m?odzie?y na studia wy?sze i do szkó? pomaturalnych.
  5. W chwili obecnej ok. 80% m?odzie?y pochodzenia ch?opskiego i robotniczego uczy si? w liceum, co wyrównuje start m?odzie?y wiejskiej i robotniczej.
  6. Pawilon do zaj?? wychowania technicznego zosta? w ca?o?ci wybudowany ze sk?adek ludno?ci S?dziszowa M?p.i okolic.

Wobec w/w argumentów uwa?amy, ?e postulat zamiany budynków jest nieuzasadniony i sprzeczny z dobrem spo?ecznym”.

W 1991r kolejny dyrektor liceum  Zygmunt Wiciejowski przy poparciu grona pedagogicznego podj?? dzia?ania zwi?zane z przywróceniem szkole imienia ksi?dza Piotra Skargi, które usuni?to z nazwy szko?y w 1949r. Pomys? ten spotka? si? z aprobat? ze strony rodziców, którzy aktywnie w??czyli si? w przygotowania. Poparli wniosek dyrektora i grona profesorskiego (pismo z dnia 19 marca 1991r nr Nz: LO-418/1/91). Komitet rodzicielski  ufundowa? nowy, zaktualizowany  sztandar szko?y, gdy? na okoliczno?? zmiany jej nazwy zachodzi?a taka konieczno??. Do dzi? poczet sztandarowy jest chlub? i dum? spo?eczno?ci szkolnej, u?wietnia i nadaje rang? ró?nym uroczysto?ciom ?rodowiskowym i szkolnym.  

 W 1992r zwi?zku z potrzeb? wprowadzenia zmian wynikaj?cych z nowego prawa o?wiatowego, podczas zebrania komitetu rodzicielskiego 8 pa?dziernika 1992r zdecydowan? wi?kszo?ci? g?osów obecnych rodziców, podj?to decyzj? o powo?aniu rady rodziców w miejsce dotychczasowego komitetu rodzicielskiego.

            Na podstawie zachowanej w szkole dokumentacji komitetu rodzicielskiego a pó?niej rady rodziców (kroniki szko?y, protoko?y z zebra?, dokumenty finansowe, regulaminy) mo?na jednoznacznie stwierdzi?, ?e rodzice zawsze wspierali finansowo dzia?ania szko?y.

Z funduszy komitetu rodzicielskiego i rady rodziców finansowano:

-          nagrody dla uczniów za wyniki w nauce i udzia? w ró?norodnych konkursach

-          zapomogi losowe dla uczniów

-          przejazdy na konkursy przedmiotowe i zawody sportowe

-          wyjazdy do filharmonii, teatru, kina

-          dop?aty do obozów szkolnych

-          op?aty prelegentów zapraszanych na spotkania z m?odzie?? i nauczycielami

-          op?aty instruktorów prowadz?cych zaj?cia pozalekcyjne dla m?odzie?y

-          op?at? kucharki przygotowuj?cej w szkole drugie ?niadanie dla m?odzie?y

-          dop?aty do imprez i uroczysto?ci szkolnych

-          zakup ksi??ek do biblioteki szkolnej i prenumerat? czasopism

Komitet rodzicielski i rada rodziców przekazywa?a  ?rodki na wyposa?enie, modernizacj? i remonty szkolne. Najpowa?niejsze z nich to:

-          zakup mebli i wyposa?enia do kuchni szkolnej

-          modernizacja i wyposa?enie pracowni informatycznej

-          zakupy zestawów audiowizualnych do pracowni szkolnych

-          uruchomienie i naprawy radiow?z?a szkolnego

-          wyremontowanie ?wietlicy szkolnej i przylegaj?cego do niej mieszkania z przeznaczeniem ich na centrum biblioteczno-czytelnicze

Rodzice systematycznie anga?owali si? w organizowanie zabaw studniówkowych, andrzejkowych i karnawa?owych  oraz dyskotek dla m?odzie?y. Zabawy karnawa?owe zwykle odbywa?y si? w tygodniu nast?puj?cym po studniówce, cz?sto w scenerii, która by?a przygotowywana na ten szczególny bal. Dopiero od 2001r zabawy studniówkowe odbywaj? si? poza szko??.

Rodzice zawsze uczestniczyli  w uroczysto?ciach szkolnych w zwi?zku ze ?wi?tem Edukacji Narodowej, Dniem Kobiet, Dniem Matki, Dniem Patrona Szko?y, rozpocz?ciem i zako?czeniem roku szkolnego, podczas przyjmowania w szkole go?ci – w?adz o?wiatowych, pa?stwowych, ko?cielnych.

                Z protoko?ów komitetu rodzicielskiego i rady rodziców, które zachowa?y si? w szkole wynika, ?e funkcje przewodnicz?cych pe?nili: p.Jacenty Daniel, p.Franciszek Brandys, p.Bronis?awa Dziki, p.Józef Mar?, p.Stefan Kozak, p.Irena Szyma?ska, p.Maria Zi?tek, p.Alicja Szarek, p.Marian B?ben, p.Michalina Bere?, p.Urszula Przepióra, p.Ryszard Bromilski, p.Ma?gorzata Ogorza?ek. Obowi?zki przewodnicz?cych komisji rewizyjnej wype?niali za?: p.Zofia ?widerska, p.Józef Przybek, p.W?odzimierz Bere?, p.Zofia Szpara, p.Jadwiga W?tróbska, p.Marek Str?k, p.Jolanta Skwirut, p.Bogus?aw Malski.

                Nie sposób wymieni? wszystkich rodziców, którzy na przestrzeni 60 lat ?wiadczyli pomoc liceum. W istniej?cej w szkole dokumentacji komitetu rodzicielskiego a pó?niej rady rodziców znale?? mo?na nazwiska rodziców, którzy wykazali si? najwi?ksz? aktywno?ci? we wspó?pracy ze szko?? – szczególnie w zakresie organizacji imprez szkolnych dla uczniów, przygotowywania ró?nych uroczysto?ci, spotka?. Byli to Pa?stwo: Ma?gorzata Adamska, Bronis?aw Matykowski, Janina Fara, Wanda Chmiel,  Romana Kobosz, Maria Homa,  Barbara Wrona,  Danuta D?drowska, Zofia Babiarz, Aleksandra Michalska, Nina Urbanek, Alicja Filipek, Les?awa Filipek, Maria Bia?orucka, Natalia ?liwa, Halina Krowiak, Jolanta Mar?, Stanis?awa Skarbek, Stanis?aw Kreczner. Maria Ole?, Franciszka Bogdan, Teodozja Sierakowska Teresa Antosz, Janina Drozd, Maria Ocha?, Maria Malska, W?adys?aw Drozd, Tadeusz Marek, Genowefa Zygmunt, Anna Markiewicz, Maria Klocek, Alicja Bartosz, Józefa ?uczek, Stanis?aw ?ak, Renata Kolbusz, Jerzy Jakubiec, Zdzis?aw Go?, Pawe? Malczewski, Józef Wiater, Krzyszto Zg?obicki, Zyta Wiktor, Lucyna Pawlikowska, Stanis?aw Muszytowski, Emilia P?ocica, Krystyna Surman, Marta Rolek, Krystyna Grodecka, Alina Charchut.

 Prezydium Rady Rodziców (w latach 2000 - 2004r)

 -          Ryszard Bromilski – przewodnicz?cy

-          Andrzej ?wierad – zast?pca przewodnicz?cego

-          Irena Baster – skarbnik

-          Lucyna Pawlikowska – sekretarz

-           Kazimierz Popielarz – cz?onek

-           Urszula Przepióra – cz?onek

Komisja Rewizyjna (w latach 2000 - 2004r)

-      Jolanta Skwirut

-           Zdzis?aw Starczewski

-           Maria Pa?ko

 Prezydium Rady Rodziców (od 28 wrze?nia 2004r)

 -           Ma?gorzata Ogorza?ek – przewodnicz?ca

-           Danuta Wojton – zast?pca przewodnicz?cej

-           Teresa Cyzio – skarbnik

-           Janina Mar? – sekretarz

-           Urszula Przydzia? – cz?onek

-           Wies?aw Wojdon – cz?onek

Komisja Rewizyjna (od 28 wrze?nia 2004r)

-          Bogus?aw Malski

-           Danuta Wiktor

-           Maria Pusz

 

Rok 1945 przyniósł ważne zmiany w funkcjonowaniu oświaty w Sędziszowie Młp.


Z inicjatywy radnego Jacentego Daniela przy dużym zaangażowaniu władz lokalnych powstała pierwsza szkoła średnia w Sędziszowie Młp. Kuratorium Okręgu Szkolnego Rzeszowskiego pismem z dnia 28 czerwca 1945 r. zezwoliło na otwarcie Prywatnego Gimnazjum i Liceum w Sędziszowie Młp. i dwa dni później powołało na stanowisko dyrektora szkoły  Romana Szostaka. Do inauguracji roku szkolnego pozostały dwa miesiące w czasie których należało zorganizować bazę materialną szkoły i skompletować zespół pedagogiczny. 1 lipca 1945 r. ukonstytuował się Komitet przygotowania i zorganizowania gimnazjum w Sędziszowie Młp., na którego czele stanął jako przewodniczący ob. Daniel Jacenty z Sędziszowa Młp., jako prezes Wydziału Wykonawczego mgr Jan Doroba z Sędziszowa Młp.


Na potrzeby szkoły miasto przekazało pożydowski budynek przy ul. ks. Pawła Sapeckiego (obecnie ks. Stanisława Maciąga), w którym przy niewielkim nakładzie finansowym urządzono; 5 sal lekcyjnych, kancelarię dyrektora oraz sekretariat będący jednocześnie pokojem nauczycielskim. Budynek okazał się za ciasny na potrzeby szkoły i brakujące 4 pomieszczenia wynajęto w Domu Parafialnym. Pomieszczenia te należało zaadoptować na potrzeby szkoły. Potrzebne były środki finansowe i wykonanie niezbędnego wyposażenia; ławek i pomocy naukowych. Zainteresowanie szkołą w środowisku było ogromne mimo iż  uczniowie  mieli płacić czesne. Jednak społeczeństwo było zubożałe na skutek działań wojennych i zorganizowanie bazy materialnej szkoły średniej przekraczało możliwości finansowe środowiska. Wydział Wykonawczy słał pisma z prośbą o pomoc do urzędów, zakładów przemysłowych. Ofiarodawcom dziękowano wskazując, że „współpracują przy tworzeniu w naszym okręgu tak ważnego ośrodka naukowego”. Za otrzymane talony od władz wojewódzkich na 200 m2 szkła okiennego i 500 m2 pozyskano drewno z lasu w Czarnej i szkło. Szkło wykorzystano do oszklenia obu budynków, a drewno przeznaczono na ławki, stoliki i inny sprzęt szkolny, które w wyniku przetargu wykonano w miejscowym zakładzie stolarskim Józefa Iwana.


Działalność Komitetu zaniepokoiła władze powiatowe, bo już 12 lipca 1945 r. Starosta Powiatowy w Dębicy w piśmie adresowanym do Burmistrza w Sędziszowie Młp. napisał „wszelka działalność tegoż komitetu skończy się z chwilą ukończenia prac związanych z remontem budynku przeznaczonego na gimnazjum w Sędziszowie”.


Kuratorium Okręgu Szkolnego uznało, że tempo prac przy organizowaniu bazy szkoły jest prawidłowe i pismem z dnia 16 sierpnia 1945 r. wyraziło zgodę na utworzenie szkoły. Powstanie szkoły średniej w Sędziszowie Młp. stało się faktem. Organizatorzy musieli teraz podtrzymać ofiarność społeczeństwa aby polepszyć bazę lokalową, wyposażyć sale w niezbędny sprzęt i zorganizować bibliotekę. Szkoła utrzymywała się z czesnego płaconego przez uczniów, dotacji i zbiórek. Początkowo czesne wynosiło 200 zł miesięcznie a w roku szkolnym 1948/49 już 1300 zł. Na terenie Sędziszowa Młp. było zaledwie kilka większych domów które mogły stanowić przyszłą bazę szkoły, toteż starania Komitetu szły w kierunku pozyskania Domu Parafialnego. 26 listopada 1946 r. Komitet  Gimnazjalny za pośrednictwem Rady kościelnej zwrócił się do Kurii Diecezjalnej w Tarnowie z prośbą o wydzierżawienie Domu Parafialnego na potrzeby szkoły na okres 15 lat. Odpowiedź Kurii Biskupiej, najprawdopodobniej podyktowana obawą o losy budynku parafialnego w obliczu niepewnej sytuacji politycznej w kraju była następująca: „Dzierżawa jest dla tamtejszej parafii niekorzystna. Wobec tego nie zgadzamy się na dzierżawę”.


Sytuacja lokalowa szkoły poprawiła się, kiedy Miejska Rada Narodowa na posiedzeniu w dniu 12 czerwca 1947 r. podjęła uchwałę o przekazaniu na rzecz Miejskiego Koedukacyjnego Gimnazjum i Liceum w Sędziszowie MłP. budynku Zarządu Miejskiego przy Rynku nr 11 /stara poczta/ wraz z parcelą.


Dnia 22 czerwca 1947 r. MRN na wspólny wniosek Prokopa Władysława, Krecznera Kazimierza, i Wincentego podjęła uchwałę o przekazaniu na własność Skarbu Państwa budynku przy ul. Rynek 11 na potrzeby szkoły średniej, a przede wszystkim Gimnazjum i Liceum.


Utrzymanie szkoły było coraz większym ciężarem dla miasta toteż z ulgą przyjęto decyzję o jej upaństwowieniu z dniem 1 maja 1949 r. Przez pewien czas opłaty woźnych i sekretarza ponosił samorząd.


30 czerwca 1949 r. Państwowe Gimnazjum i Liceum zaprzestało dzierżawy pomieszczeń w Domu Parafialnym.


Dyrektor Michał Radomski podjął działania organizacyjne w celu przejęcia budynku przy ul. Rynek 11, pismem z dnia 19 lipca 1949 r. wypowiedział mieszkania w budynku dotychczasowym lokatorom.


W 1950 r. budynek odremontowano jednak nie stworzono żadnych pracowni, urządzono 5 izb lekcyjnych  i 2 pokoje na kancelarie. Jednak nowy budynek okazał się za mały na potrzeby szkoły. Brakowało 4 sal lekcyjnych i pomieszczeń na pracownie i bibliotekę a także sali gimnastycznej. Stopniowo poprawiała się baza materialna szkoły, powstały 2 pracownie; biologiczna i chemiczna, wybudowano 2 boiska gimnastyczne, zniwelowano i ogrodzono podwórze. W budynku przy ul. ks. Maciąga utworzono mieszkanie dla dyrektora i nauczyciela oraz sale dla dwóch klas.


Energiczne działania władz miejskich i dyrekcji szkoły w sprawie rozbudowy szkoły odniosły skutek. Dnia 22 listopada 1951 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej wydało zaświadczenie lokalizacyjne nr 916 wyrażając zgodę na rozbudowę budynku szkolnego przez przybudowanie skrzydła o dwóch kondygnacjach. Planowano w 1952 r. wykonać fundamenty a do 1 października 1953 roku zakończyć inwestycję.


Szybko jednak okazało się, że istniejąca i planowana baza materialna szkoły jest za mała na potrzeby szybko rozwijającej się oświaty w środowisku. W 1954 r. dyrektor szkoły Michał Sidorowicz zainicjował starania o budowę nowego budynku poza centrum miasta. Jeszcze raz samorząd i dyrektor szkoły przystąpili do przekonywania władz wojewódzkich o wyrażenie zgody na nową inwestycję. Pod nową inwestycję miasto przekazało działkę o powierzchni 1,17 ha będącą własnością prywatną. Wywłaszczonym właścicielom w 1963 r. przydzielono grunty zamienne położone na tzw. „Błoniach” w Górze Ropczyckiej.


Projekt budowy zatwierdzono 8 września 1954 r. Rozpoczęcie budowy planowano na 1 kwietnia 1955 r. a zakończenie 15 sierpnia 1956 r. Opracowanie dokumentacji powierzono firmie; MIASTOPROJEKT – RZESZÓW Przedsiębiorstwo Projektowania Budownictwa Miejskiego w Rzeszowie, Pracownia w Jaśle. Budynek miał być piętrowy. 26 kwietnia 1956 r. dyrekcja LO zleciła opracowanie założeń projektowych do nadbudowy II piętra. 8 czerwca 1956 r. Wojewódzka Rada Narodowa w Rzeszowie zatwierdziła budowę II pietra budynku. Z powodu braku dodatkowych środków rozbudowę zaplanowano kosztem środków przeznaczonych na urządzenie boiska, działek przedmiotowych i strzelnicy, które zobowiązano się wykonać w czynie społecznym. Zaplanowano urządzenie; ośmiu izb lekcyjnych, 4 pracowni z gabinetami(fizyczną, chemiczną, biologiczną i geograficzną), salę gimnastyczną, bibliotekę, pomieszczenia kancelaryjne i mieszkalne. Budynek oddano do użytku w roku szkolnym 1957/58. Prace wokół budynku kontynuowano do końca 1958 r. Wykonano zaplanowane boiska, zniwelowano teren, parcelę ogrodzono.


W roku szkolnym 1962/63 szkoła przeszła w swej pracy na system pracowniany wyposażając coraz lepiej pracownie w niezbędny sprzęt i nowoczesne pomoce naukowe. Część pomocy naukowych nauczyciele wykonali wg własnych pomysłów, na organizowanych licznych zajęciach pozalekcyjnych.


Systematycznie przybywało pomocy dydaktycznych i sprzętu audiowizualnego, kompletowano wyposażenie dla chóru szkolnego, pracowni fotograficznej. Młodzież miała szerokie możliwości praktycznego stosowania poznanej wiedzy teoretycznej na dodatkowych zajęciach praktycznych.
Reforma programowa, zwiększenie roli politechnizacji w procesie nauczania, spowodowało dalszy rozwój bazy materialnej szkoły. 25 listopada 1963 r. Komitet Rodzicielski podjął uchwałę o konieczności budowy pawilonu do zajęć praktycznych; „Budowa ma zostać wykonana w czynie społecznym przy pomocy środków zaoferowanych przez rodziców. Powołano również przy Komitecie Rodzicielskim osobny organ Komitet Budowy. W czynie społecznym inż. Ludwik Pondo  opracuje założenia projektowe. Każdy rodzic zobowiązał się do datku na ten cel 350 zł. Ustalono że wkład własny Komitetu Rodzicielskiego wyniesie 1/3 środków”.


22 kwietnia 1964 r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Ropczycach pozytywnie zaopiniowało pomysł budowy pawilonu, a 26 maja 1964 r. zatwierdziło założenia projektowe budowy pawilonu na kwotę 367 tys. zł. Inwestorem bezpośrednim został PPRN Wydział Oświaty Ropczyce.


Budowę rozpoczęto 1 października 1964 r. Pawilon o kubaturze 350 m3 dobudowano do budynku głównego i oddano do użytku 11 lutego 1967 r. Obejmował on  3 sale robocze: salę ze stanowiskami do obróbki maszynowej (wyposażoną w odpowiednie maszyny), salę obróbki ręcznej (stół roboczy na 10 stanowisk) i salę radiotechniczną (wyposażoną w odpowiednie aparaty pomiarowe). Posiadał tak?e zaplecze w postaci magazynu i garażu.


Istniejąca sala gimnastyczna o wymiarach 16x8 m nie zapewniała odpowiednich warunków do prowadzenia zajęć z wf .


W roku szkolnym 1968/69 stan bazy materialnej szkoły przedstawiał się następująco: pracownia fizyczna obejmująca 2 sale (salę ćwiczeń, salę wykładową oraz gabinet i warsztat podręczny), pracownia biologiczna z gabinetem, pracownia geograficzna z gabinetem, pracownia chemiczna z gabinetem, pracownia polonistyczna, pracownia historyczna, pracownia matematyczna, pracownia do nauki języka rosyjskiego, pracownia do nauki języka niemieckiego, pracownia do nauki wychowania plastycznego i muzycznego, pracownia do zajęć technicznych obejmująca 3 sale (sala obróbki maszynowej, sala obróbki ręcznej, sala radiotechniczna oraz magazyn, sala audiowizualna, sala gimnastyczna, gabinet przysposobienia wojskowego. Istnieją też obiekty wykonane w przez młodzież w czynie społecznym, ogródek geograficzny, działka biologiczna, boiska sportowe, skocznia, bieżnia i strzelnica.


W roku 1967/68 cztery z tych pracowni zgłoszono do konkursu na najlepiej wyposażoną pracownię i czterech nauczycieli opiekunów tych pracowni otrzymało nagrody i wyróżnienia a to; Stanisław Ptasznik za pracownię fizyczną, Wiesława Bauman za pracownię biologiczną, Maria Ptasznik za pracownię geograficzną, Ryszard Grabiec za pracownię do zajęć technicznych.


W tym też roku postulowano budowę nowej sali gimnastycznej a obecną przeznaczył na aulę.


Dlatego też dyrektor szkoły Maria Ptasznik w 1972 r. podjęła działania w sprawie budowy nowej pełnowymiarowej sali gimnastycznej. 16 września 1972 r. wysłała wniosek do Prezydium Powiatowej Rady Narodowej o przyznanie kredytu na budowę sali gimnastycznej wolnostojącej. Starania nie zakończyły się powodzeniem.


W 1982 r. wykonano zadaszenie stalowe nad schodami wejściowymi budynku szkolnego i odnowiono elewację budynku.


Dnia 1 sierpnia 1982 r. została powołana Filia Wojewódzkiej Pracowni Dydaktyczno-Technicznej  w Rzeszowie z siedzibą przy Liceum Ogólnokształcącym. Szkoła zyskała nowe wyposażenie do prowadzenia zajęć z wychowania technicznego.


Dnia 9 października 1986 r. został zakupiony pierwszy mikrokomputer ZX Spectrum, wkrótce następne cztery i powstaje w szkole pierwsza pracownia komputerowa - zwiastun nowej technologii i dydaktyki w nauczaniu.


W roku szkolnym 1986/87 Wojewódzka Rada Postępu Pedagogicznego w Rzeszowie w konkursie na najlepiej zorganizowaną i wyposażoną w pomoce naukowe i ich wykorzystanie w pracy dydaktyczno-wychowawczej przyznała I nagrodę dla nauczyciela geografii Marii Ptasznik opiekuna pracowni geograficznej oraz dla nauczyciela wychowania technicznego Tadeusza Zacha.


Dnia 12 marca 1992 r. zakupiono nowy komputer PC AT 386, nowa technologia na dobre zagościła w szkole. Powoli wycofywano też z użycia stare aparaty projekcyjne, a w ich miejsce wstawiano zestawy wideo.


Dalsze starania o budowę nowej sali gimnastycznej podjął dyrektor szkoły Zygmunt Wiciejowski. Niestety sytuacja finansowa państwa na początku lat 90-tych była trudna i rozpoczynanie nowej inwestycji okazało się niemożliwe. Wykonano jednak wiele niezbędnych remontów; wymieniono całą stolarkę okienną, instalację wodną, wyremontowano; ubikacje, instalację elektryczną, kuchnię, schody wejściowe, położono kostkę brukową, zmieniono parkiet w świetlicy i sali nr 9, przeprowadzono remont kapitalny schronu, odwodniono budynek od strony boiska rekreacyjnego, wymieniono część dachówek i obróbek blacharskich, systematycznie malowano sale lekcyjne porządkowano gabinety przy pracowniach przedmiotowych, wyposażono pracownie przedmiotowe w niezbędny sprzęt audiowizualny i komputery, szkołę zradiofonizowano. Praca administracji szkolnej została skomputeryzowana.


Po reformie administracji państwowej w 1998 r. powstał klimat sprzyjający nowej inwestycji przy szkole. Starostwo Powiatowe w Ropczycach  poparło wniosek dyrektora Zygmunta Wiciejowskiego  dotyczący rozbudowy Liceum Ogólnokształcącego w Sędziszowie Młp. o salę gimnastyczną wraz z zapleczem.  Z inicjatywy dyrektora szkoły 14 stycznia 2000 r. doszło do pierwszego spotkania osób zaangażowanych w sprawę budowy. Na następnym spotkaniu 21 stycznia 2000 r. grupa społecznych działaczy przyjęła nazwę Stowarzyszenie na rzecz Budowy Hali Widowiskowo-Sportowej przy Liceum Ogólnokształcącym im. ks. P. Skargi w Sędziszowie Młp. z siedzibą w Sędziszowie Młp. ul. Fabryczna 5. Przewodniczącym Stowarzyszenia wybrano  Andrzeja Michalskiego.


Zadaniem stowarzyszenia było przede wszystkim rozpropagowanie tej inicjatywy na terenie miasta i powiatu oraz podejmowanie zadań mających na celu wspieranie  planów budowy obiektu. Ambicją stowarzyszenia było zebranie chociaż części środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów dokumentacji formalno-prawnej związanej z tą inwestycją.


Członkowie Stowarzyszenia aktywnie włączyli się w pozyskiwanie środków finansowych. Organizowano imprezy dobroczynne, zbiórki pieniędzy. 
Wstępną koncepcję zagospodarowania terenu opracował przewodniczący stowarzyszenia Andrzej Michalski.


Prace przy budowie hali rozpoczęło Rzeszowskie Przedsiębiorstwo Robót Budowlano-Montażowych 2 kwietnia 2001 r. Roboty szły sprawnie i dzięki temu 5 września 2002 r.  obiekt o wymiarach 44x24 m oddano do użytku. Koszt budowy wyniósł 2,7 mln zł. Jedną trzecią kosztów poniósł powiat jedną trzecią gmina, zaś resztę UKFiS. Jeszcze w trakcie budowy hali dyrektor szkoły podjął starania o wykonanie jednolitej elewacji na całym kompleksie budynków. Dnia 23 listopada 2001 r. Zarząd Powiatu Ropczycko-Sędziszowskiego podjął uchwałę w sprawie upoważnienia Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego w Sędziszowie Młp. do przeprowadzenia przetargu na wykonanie elewacji wraz z dociepleniem budynku Liceum.


W 2002 r. szkoła otrzymała z MENiS nową pracownię komputerową wyposażoną w komputery multimedialne, gruntownie wyremontowano więc pracownię informatyczną.  Generalnemu remontowi poddano również toalety na parterze.


Budynek wymaga dalszych remontów; odnowienia elewacji, remontu kapitalnego co. W powstałym obniżeniu terenu obok hali można wybudować amfiteatr, który byłby doskonałym miejscem rekreacji dla mieszkańców osiedla .


Zmieniło się oblicze szkoły. Po 60 latach od jej powstania uczniowie mogą uczyć się w nowoczesnych warunkach lokalowych, korzystać z dobrze wyposażonych pracowni przedmiotowych, odbywa? lekcje wychowania fizycznego w hali sportowej. A wszystko to za sprawą małorolnego chłopa, któremu „zamarzyła”  się szkoła średnia tu na miejscu, aby młodzież nie musiała dojeżdżać do odległych miejscowości. Niech wypełni się myśl Patrona szkoły ks. Piotra Skargi: „Kto Ojczyźnie swej służy, sam sobie służy.

Zygmunt Wiciejowski

Rodowód większości najstarszych małopolskich szkół średnich sięga drugiej połowy XIX wieku, kiedy to ziemie polskie pod zaborem austriackim uzyskały szeroką autonomię, a tym samym możliwość rozwoju polskiego szkolnictwa średniego. Wzorem dla tych nowopowstałych galicyjskich gimnazjów były szkoły najstarsze i najbardziej renomowane jak Gimnazjum Nowodworskie, zwane wtedy c. k. Gimnazjum św. Anny w Krakowie, c. k. Gimnazjum Franciszka Józefa I we Lwowie, czy c. k. Gimnazjum w Rzeszowie, mające swoje korzenie w czasach świetności Rzeczpospolitej. Galicyjscy nauczyciele, nierzadko pracujący także jako wykładowcy uniwersyteccy, cieszyli się ogromnym prestiżem. Uwieńczeniem ich kariery było uzyskanie nominacji na profesora gimnazjalnego, do którego to tytułu wiodła długa i żmudna droga awansu zawodowego. Uczniów tych elitarnych szkół średnich nazywano studentami. Po zdaniu matury mogli oni został akademikami (słuchaczami uniwersytetu) lub technikami (słuchaczami politechniki). Do dorobku tych galicyjskich gimnazjów zaliczyć należy nie tylko wielu wybitnych absolwentów, ale także znaczny dorobek naukowy ich nauczycieli. Zjawisko to miało miejsce w całej Europie w XIX oraz na początku XX w. I było jednym z ważnych czynników ogromnego rozwoju uniwersytetów i innych wyższych uczelni. Dlatego też epoka ta zwana jest nie tylko „wiekiem pary, elektryczności, węgla i stali”, ale także „wiekiem profesorów”.


Ówczesne szkoły średnie były trudno dostępne, ze względu na wysoki poziom nauczania i znaczne opłaty za naukę oraz wysokie koszty utrzymania studenta gimnazjalnego w mieście. Jednak w autonomicznej Galicji systematycznie wzrastała liczba szkół średnich, do czego znacznie przyczynił się rozwój samorządów i pozytywistyczna postawa wielu przedstawicieli polskich elit intelektualnych i finansowych. Powstawanie nowej szkoły poprzedzały często wieloletnie starania lokalnych społeczności o przełamanie licznych barier biurokratycznych, zabezpieczenie finansowe, odpowiednie lokum i skompletowanie grona pedagogicznego. Wśród tych nowych szkół należy wymienić C. K. Gimnazjum Franciszka Józefa I w Dębicy powstaje w 1900 r., c. K. II Gimnazjum w Rzeszowie powstaje w 1904 r. czy Prywatne Gimnazjum Realne heskie w Rzeszowie w 1911 r. Do gimnazjów w Rzeszowie i Dębicy uczęszczała młodzież z całej Galicji środkowej, dlatego też oddziaływały one daleko poza granice swoich miast i powiatów.


Sędziszowska młodzież od wieków obecna  była na uczelniach nie tylko Krakowa czy Lwowa, ale także Padwy i Wiednia, jednak były to jednostki nieliczne. W XIX i XX wieku warunkiem pozwalającym na podjęcie studiów było ukończenie szkoły średniej i zdanie egzaminu maturalnego. Należy jednak pamiętać, iż poziom nauczania w gimnazjach i wymagań na maturze był na tyle wysoki, że po zdaniu egzaminu dojrzałości, absolwent szkoły zaliczany był do inteligencji i mógł starać się np. o posadę urzędnika. „Duża matura” dawała szansę awansu społecznego młodym przedstawicielom najniższych warstw społecznych. Do najwybitniejszych należał naukowiec i polityk, syn wójta Czarnej Sędziszowskiej, profesor Stanisław Kot – przedstawiciel nielicznego grona pierwszej generacji polskich uczonych chłopskiego pochodzenia.


W okresie nowożytnym Sędziszów nie miał tradycji średniego i wyższego szkolnictwa świeckiego, ale był ważnym ośrodkiem szkolnictwa zakonnego. W okresie zaborów i walk o niepodległość i granice II Rzeczpospolitej, aż do 1921 r., Sędziszów był siedzibą władz prowincji galicyjskiej oo. Kapucynów. Klasztor franciszkański i jego mieszkańcy, obecny w miasteczku od XVIII w., Po pierwszym rozbiorze Polski padł ofiarą wielu represji ze strony władz austriackich, a po wprowadzeniu reform józefińskich utracił cenną  bibliotekę i był zagrożony kasatą. W okresie wojen napoleońskich, w 1810 r., kiedy zaborca uległ osłabieniu, otwarto w Sędziszowie, funkcjonujący do dziś, nowicjat przygotowujący kandydatów do życia zakonnego. Z czasem w klasztorze umieszczono część klery katu, który był tu odnotowany w 1864 r. i z przerwami (m.in. lata 1882-1888) funkcjonował tutaj do 1892 roku, kiedy to umieszczono kleryków na stałe w Krakowie. Umieszczenie w Sędziszowie, klery katu połączone było z przeniesieniem tu studium teologicznego – Domesticum. Ta teologiczna szkoła klasztorna, obecnie określana Wyższym Seminarium Duchownym, była w tym okresie placówką oświatową o najwyższej randze. W studium klerycy, uskoczywszy kurs filozofii, a następnie teologii, składali egzaminy. Zakończenie studiów związane było z przyjęciem święceń Kapłańskich. Podczas nauki klerycy odbywali zajęcia, pod kierunkiem lektorów, z takich przedmiotów jak: filozofia, teologia, wymowa (retoryka), historia kościoła. Od wykładowców tych z czasem zaczęto wymagać przygotowania akademickiego i uzyskania tytułów naukowych. Wśród sędziszowskich kapucynów, zajmujących się pracą naukową, należy wymienić m.in. o. Zeno Gorlickiego – filologa klasycznego, historyka i matematyka, który przełożył wiele dzieł z mistyki,   pedagogiki i socjologii, tworzył „Zarys historii Polskiej Prowincji Kapucynów”.


Odzyskanie niepodległości przez Polskę pozwoliło na odrodzenie się i rozwój polskiego szkolnictwa w II Rzeczpospolitej. Przejawem tego było powołanie w 1921 r. w murach klasztornych Małego Seminarium. Zbiegło się to ze wzrostem powołań i w ciągu kilku lat zaowocowało decyzją o rozbudowie klasztoru. Kolejnym ważnym etapem rozwoju szkolnictwa w powiecie ropczyckim było otwarcie w 1923 r. w Ropczycach męskiego seminarium nauczycielskiego (5-letniego) i prywatnego gimnazjum klasycznego (8-klasowego).


W czasach II Rzeczpospolitej, dzięki reformie jędrzejewiczowskiej, sędziszowska młodzież mogła po ukończeniu 7-letniej szkoły powszechnej III-stopnia kształcić się dalej, przede wszystkim w sąsiednich miejscowościach: dojeżdżając do gimnazjów w Dębicy, Ropczycach lub Rzeszowie czy też uczyć się w rzeszowskim Liceum Pedagogicznym. Po złożeniu tam egzaminu dojrzałości mogła kontynuować naukę na studiach uniwersyteckich. I choć bliskość linii kolejowej w Sędziszowie umożliwiała częste kontakty ze światem i sprzyjała dojazdom młodzieży do tych szkół średnich, mało było uczniów, którzy kończyli szkołę w przepisowym czasie albo i w ogóle. Zdobycie bowiem średniego wykształcenia wymagało wielkiego poświęcenia i ogromnej mobilizacji: dużo czasu zajmowały dojazdy i zajęcia. Po powrocie do domu uczeń musiał nie tylko odrobić zadanie, nauczyć się lekcji, ale też pomóc w gospodarstwie. O ogromnym ubóstwie wielu uczniów i biedzie panującej w ówczesnej szkole - także wśród nauczycieli- napisał po latach, w opowiadaniu pt. „Szkoła wielkiego burmistrza”, ropczycki gimnazjalista, syn gospodarza z Kamionki - Wilhelm Mach. Kolejną szansę kształcenia się uzyskała młodzież rzemieślnicza, najprawdopodobniej w 1924 r., gdy w Sędziszowie rozpoczęła działalność szkoła zawodowo-dokształcająca (3-letnia). Wybuch II wojny Światowej przyniósł załamanie się polskiego szkolnictwa średniego, Mieszkańcy Sędziszowa i okolic doświadczyli w okresie II wojny Światowej wielu okrucieństw i prześladowań na niespotykaną dotąd skalę. Podczas okupacji hitlerowskiej uległa zagładzie jedna czwarta ludności miasteczka zamordowana na miejscu lub w obozach koncentracyjnych. Wielu sędziszowian zmuszonych do pracy niewolniczej na rzecz III Rzeszy straciło zdrowie. Ziemia Sędziszowska w tym okresie dała schronienie licznie wypędzonym rodakom z terenów włączonych do Niemiec. Społeczeństwo niemal od pierwszych chwil okupacji podjęło różnorodne formy walki o niepodległość w strukturach Polskiego Państwa Podziemnego. Wyniszczanie Polaków przez III Rzeszę Niemiecką i Związek Sowiecki rozpoczęło się od eksterminacji polskiej inteligencji, stąd jedną z najważniejszych form walki o niepodległość było tajne nauczanie. Na terenie powiatu dębickiego, w tajnym nauczaniu, zarysowały się  trzy kierunki: tajne nauczanie prywatne, tajne nauczanie cywilne i tajne nauczanie wojskowe. Wtedy to Sędziszów stał się ważnym ośrodkiem oświatowym szkolnictwa Średniego pomimo ze przed wojną nie było tu gimnazjum ani liceum. Sercem tajnego nauczania był klasztor Kapucynów, o którym jedna z ówczesnych uczennic napisała: „...Tu była tajna Szkoła, gdzie dla zamaskowania w czasie Procesji Bożego Ciała zdawało się matury, a gdy przyszedł front ludność kryła się przed pociskami w podziemiach klasztoru. O. Bruno i Współbracia byli wtedy zawsze gotowi i ofiarni do Służby walczącym z okupantem. Jego pełna energii i poświęcenia postawa podtrzymywała niejednego na duchu, gdy spełniał rozkazy Komendanta „Placówki” Armii Krajowej „Siła”, czy „Sława” działających na terenie Sędziszowa i okolicy(...)”. Jak wspomina? O. Hieronim Warachim: „Godzi się wspomnieć, że podczas niemieckiej okupacji klasztor był oparciem dla Armii Krajowej, w bibliotece klasztornej odbywała się konspiracyjnie matura, i to wtedy, gdy w budynku klasztoru mieszkali Niemcy, a na podwórzu stały samochody i radiowozy niemieckiej policji...”.Tajne nauczanie odbywało się także w lokalach prywatnych: mieszkaniu Mieczysława Szczurowskiego, domu Michała Kosiaka (obok tartaku), domu Pawła Rolka na Przedmieściu. Działania te zaowocowały w 1943 roku, aż 120 osobami, które przystąpiły na terenie miasta i okolicy do tzw. „dużej matury”. Egzaminy odbywały się pod zbrojną ochroną żołnierzy Armii Krajowej, gotowych oddać życie w obronie profesorów i maturzystów. Sędziszów zaliczał się do miejscowości, które prowadząc tajne nauczanie tak zżyły się z osłoną, że nauczanie to traktowały, jako część historii AK. W przypadku Sędziszowa jest to o tyle uzasadnione, że w klasztorze odbywały się także szkolenia i kursy wojskowe, prowadzone najprawdopodobniej w ramach Szkoły Podchorążych Obwodu AK Dębica. Ta wojskowa szkoła kształciła kandydatów na oficerów, którzy musieli wcześniej zdać maturę. Jest to kolejny przyczynek do dziejów szkolnictwa wyższego na terenie sędziszowskiego klasztoru.


Działania wojenne w 1944 r. doprowadziły do zniszczenia fragmentu miasta, szczególnie jego części przemysłowej. Wyzwolenie spod niemieckiej okupacji, przyniesione przez armię sowiecką, przerodziło się w nową okupację. Dla wielu, przede wszystkim żołnierzy Armii Krajowej, zamiast wolności, oznaczała ona śmierć w więzieniach i łagrach, zsyłki na Sybir, niewolniczą pracę w sowieckich obozach. Sędziszów znów stał się ostoją dla wypędzonych rodaków z kresów wschodnich Rzeczpospolitej zagarniętych przez Sowietów. Ta straszna epoka została uświęcona męczeńską śmiercią kilkuset mieszkańców ziemi sędziszowskiej, z których dwóch patronuje tutejszym szkołom, są to: Władysław Węglowski - zamordowany w obozie koncentracyjnym SS w Auschwitz w 1941 r. i Karol Chmiel - zamordowany w więzieniu mokotowskim – katowni UB w Warszawie w 1951 r.


Pięcioletnia przerwa w działalności szkół średnich spowodowana antypolską polityką okupanta wywołała w społeczeństwie ogromną chęć kształcenia się. Oddolne inicjatywy podejmowane jeszcze w czasie II wojny Światowej doprowadziły tuż po jej zakończeniu, nie tylko do odrodzenia się szkolnictwa średniego i zawodowego z okresu II RP, ale powstania wielu nowych placówek oświatowych w małych miasteczkach. Nowe szkoły średnie powstawały tam na podbudowie kompletów tajnego nauczania, z inicjatywy ich kierowników, miejscowej inteligencji oraz lokalnych działaczy samorządowych. Takie właśnie okoliczności złożyły się na powstanie w 1945 r. dwóch nowych szkół w Sędziszowie.  Jan Kroczka wspomina?: „...W wyniku działalności ogólnej naszego Zakładu powołany zostałem do pełnienia funkcji radnego i Przewodniczącego Miejskiego Komitetu Pokoju, gdzie wraz z kilkoma pracownikami braliśmy przez szereg lat czynny udział we wszystkich poczynaniach miasta. Pracując w sekcji budowy miast i osiedli, niemały wkład pracy włożyliśmy w budowę Domu Kultury i nowego budynku Szkoły Ogólnokształcącej.(...)”.
 
Przed kolektywem nauczycielskim stanęło wówczas zadanie należytego wyposażenia tej placówki w nowoczesne pomoce naukowe. Rok 1954 utrwalił się, jako moment wprowadzenia, według zaleceń władz szkolnych, jednolitego sposobu rozpoczynania i kończenia zajęć przez cały tydzień. Codziennie, o godzinie 7.45 W obydwóch budynkach a także na drugiej zmianie odbywał się apel, na którym udzielano informacji związanych z aktualnymi zagadnieniami z życia szkoły oraz kraju. Cztery lata później zamiast niego wprowadzono nowe formy pracy wychowawczej: gazetki, wieczornice, gablotki itd. W połowie lat pięćdziesiątych uczniowie uczęszczający do sędziszowskiego liceum zobowiązani byli posiadać przepisowe ubranie: granatowy płaszcz, szkolną czapkę lub beret, marynarkę (później tolerowano również sweter), a na lewym rękawie przyszytą tarczę (wcześniej obowiązkowe były również lampasy na spodniach). Byli oni przeważnie pochodzenia chłopskiego (rekrutacja obejmowała miasto i 23 okoliczne wioski), a do szkoły dojeżdżali pociągami, autobusami i na rowerach. Umożliwiało to naukę tym mniej zamożnym, ale wpływało ujemnie na wyniki nauczania i zdrowie uczniów. Z tego powodu Komitet Rodzicielski i kolektyw nauczycielski zaproponował budowę internatu w czynie społecznym i przy pomocy środków uzyskanych z Funduszu Budowy Szkół i Internatów. Ostatecznie jednak w byłym budynku szkolnym przygotowano półinternat dla dziewcząt. Szkoła oferowała wtedy nie tylko wykształcenie ogólne, które umożliwiało podjęcie studiów wyższych. W 1959 roku zorganizowano np. 2-letni kurs księgowości, który przysposabiał do tego zawodu, zorganizowano także kurs elektrotechniki i kurs motocyklowy, przy czym nie zapomniano o rodzicach i prowadzono dla nich specjalny Uniwersytet dla Rodziców, na zajęciach  , którego poruszano sprawy ważne dla rodziny i kraju.


Ciężką sytuacją młodzieży pragnącej wyższego wykształcenia i potrzeby zdziesiątkowanego przez wojnę narodu rozumiał chłop z Przedmieścia, właściciel małego gospodarstwa, przedwojenny ludowiec, desygnowany po przejściu frontu do Rady Miejskiej Sędziszowa Małopolskiego - Jacenty Daniel. On to właśnie na jednym z pierwszych po wojnie zebrał Magistrat Miasta Sędziszowa, w lutym 1945 roku, poddał wniosek o zorganizowaniu w mieście gimnazjum i liceum, które miałoby funkcjonować już od września 1945 roku. Wszyscy zebrani radni bez względu na różnice polityczne poparli go jednogłośnie. Utworzono komitet, którego przewodniczącym został J. Daniel, a członkami byli najbardziej poważani i utytułowani obywatele miasta, którzy choć chętnie ofiarowali swą pomoc, nie bardzo wierzyli w zrealizowanie tego plan. 18 Marca 1945 r. Miejska Rada Narodowa w Sędziszowie wysłała pismo do Kuratorium Okręgu Szkolnego w Krakowie, w którym zaznaczając, iż w okolicach Sędziszowa: „brak szkół średnich utrudnia kształcenie się młodzieży, gdyż ludność tutejsza w przeważnej części małorolna nie jest w stanie łożyć na utrzymanie i kształcenie swych dzieci poza miejscem zamieszkania.”, Zwrócono się z prośbą o: „.Zezwolenie na zorganizowanie na terenie tutejszego miasta gimnazjum ogólnokształcącego, na które to Zarząd Miejski oddaje własny budynek”. Podkreślono również, że miasto posiada dogodne warunki komunikacyjne, a okolica charakteryzuje się dużym zagęszczeniem ludności wiejskiej (razem z miastem około 30000). Ważnym argumentem był też fakt, iż zlokalizowano tu 3 zakłady przemysłowe, w których pracowała znaczna liczba robotników.


Na pismo, 9 kwietnia 1945 r. pozytywnie odpowiedziało, powstałe w tym okresie, Kuratorium Okręgu Szkolnego Rzeszowskiego. Postawiono jednak następujące warunki: „Miejska Rada przedłoży statut szkolny, plan budynku, spis inwentarza szkolnego, wykaz pomocy naukowych i biblioteki, zobowiązuje się pokrywać wydatki rzeczowe, związane z prowadzeniem i utrzymaniem zakładu, przedstawi kandydata na dyrektora i skład kwalifikowanego grona nauczycielskiego szkoły, oraz uruchomi przy gimnazjum internat dla biednej młodzieży”. Były to ciężkie warunki do wyplenienia, szczególnie te, które dotyczyły bazy materialnej i kwalifikowanej kadry, której w okolicach Sędziszowa brakowało.


Dnia 15 kwietnia 1945 r. Miejska Rada Narodowa przeznaczyła na gimnazjum wydzierżawione w budynku parafialnym pomieszczenia, które planowano przerobić i wyremontować. Zobowiązała się także do wyposażenia szkoły w inwentarz, pomoce naukowe i bibliotekę, pokrycia wszelkich kosztów rzeczowych związanych z funkcjonowaniem zakładu i utrzymywania grona nauczycielskiego. Niestety, plany te nigdy nie zostały zrealizowane, choć 27 maja 1945 r. wybrano Komitet remontu budynku, w którym miało działać przyszłe gimnazjum.


 Dnia 15 maja 1945 r. Zarząd Miejski w Sędziszowie Małopolskim przedłożył w Kuratorium Okręgu Szkolnego w Rzeszowie podanie z prośbą o prawo otwarcia Prywatnego Gimnazjum Miejskiego Ogólnokształcącego. Pismo zezwalające na uruchomienie takiej placówki przesłano Zarządowi dnia 28 czerwca 1945 r. Podstawą prawną do otwarcia nowej placówki była właściwa ustawa z dn. 11 marca 1932 r.


Widząc piętrzące się trudności w tworzeniu szkoły J. Daniel wciągnął do walki człowieka, który był chyba osobą najbardziej do tego odpowiednią - Jana Dorobę, rodowitego sędziszowianina, weterana kilku wojen, w tym z bolszewikami, magistra prawa, byłego starostę dębickiego, obeznanego z powszechnie obowiązującymi przepisami i zdającego sobie sprawę z realiów powojennej Polski. Nie zawiódł on pokładanych w nim nadziei i przystąpił z dużą energią do działania. Ówczesna władza „ludowa” wiedząc, że pracował on przed wojną w Ministerstwie Spraw Wojskowych, uznała jego osobę, jako „zagrożenie dla nowego ustroju”. Należy, więc stwierdzić, iż inicjatorzy założenia szkoły znajdowali się w niezwykle trudnej sytuacji również z powodów politycznych. Pracując społecznie w sędziszowskiej Miejskiej Radzie Narodowej J. Doroba (bezpartyjny) i J. Daniel (Stronnictwo Ludowe) działali w opozycji do komunistów z PPR. W obliczu terroru sowieckiego na okupowanej Rzeszowszczyźnie był to akt odwagi i patriotyzmu. Za taką postawę można było drogo zapłacić, przykładem jest postawa jednego z przywódców ruchu ludowego w powiecie dębickim inż. Władysława Majki z Wiśniowej koło Iwierzyc, związanego z PSL S. Mikołajczyka, który został skrytobójczo zamordowany w maju 1945 r.  Przed dywersyjną działalnością PPR, występującą pod szyldem KRN czy PKWN, przestrzegano w apelu Polskich Stronnictw Demokratycznych, wydanym w Rzeszowie w sierpniu 1944 r. W tym samym czasie również władze rzeszowskiego ruchu ludowego w specjalnym okólniku określały kontakty ludowców z PKWN za niedopuszczalne. Obrona polskiej racji stanu i struktur dobrze zorganizowanego Polskiego Państwa Podziemnego, przed narzuconą w oparciu o Armię Czerwoną, władzę PKWN, nie była łatwa. Podbój państwa odbywał się przez terror masowy i świetnie zorganizowany aparat propagandowy. W odezwie wydanej 2 sierpnia 1944 r. przez Resort Oświaty PKWN wzywano m. in. do zakładania szkół wszędzie tam, gdzie istniały ku temu warunki. W dowództwie Podokręgu rzeszowskiego AK, dziesiątkowanego aresztowaniami i deportacjami przez NKWD, zakazano wstępowania do armii gen. Berlinga czy struktur administracji tworzonej przez PKWN, a także nierzadko sprzeciwiano się wstępowaniu młodzieży do otwartych przez PKWN szkół średnich. Szybko jednak przekonano się, że szkoły mogą stanowić schronienie dla wielu młodych żołnierzy AK.

Kolejną ważna osobą pozyskaną do współpracy był absolwent Liceum Pedagogicznego w Rzeszowie, późniejszy zasłużony dla sędziszowskiego liceum nauczyciel - Władysław Białek. Ponieważ J. Daniel i J. Doroba zajęci pracą zawodową nie mogli całkowicie poświęcić się pracy społecznej, wyznaczyli W. Białka na sekretarza Komitetu Organizacji Gimnazjum i Liceum. Rozpoczął on pracę w jednej z sal sędziszowskiego ratusza. Wkrótce, z końcem czerwca, z inicjatywy Jana Doroby, ukonstytuował się nowy Komitet Przygotowania i Zorganizowania Gimnazjum w Sędziszowie, w skład, którego weszli Jacenty Daniel - przewodniczący, Jan Doroba - prezes Wydziału Wykonawczego, Władysław Białek - sekretarz i skarbnik oraz Tadeusz Wiśniowski - księgowy. Należeli doń także burmistrzowie, wójtowie i sołtysi okolicznych gromad. Całkowicie poświęcając swój wolny czas, krok po kroku, cała trójka wypełniała postawione przez Kuratorium warunki. Dochody czerpano jedynie z dobrowolnych ofiar obywateli i instytucji oraz opłat uczniowskich. Ze względów finansowych, aby przyśpieszyć tempo remontu, zrezygnowano z całkowitej przebudowy Domu Parafialnego i postanowiono wykorzystać na ten cel dwa budynki. Głównym był pożydowski budynek przy ulicy ks. Pawła Sapeckiego (obecnie księdza Stanisława Maciąga), który przystosowano małym nakładem finansowym do celów szkolnych. Pozostałe sale znajdowały się w wyremontowanych pomieszczeniach Domu Parafialnego. Oba budynki leżały o 200 metrów od siebie i nauczyciele w czasie przerwy swobodnie tę odległość mogli pokonywać.


Do najtrudniejszych, a zarazem i najważniejszych zadań należało znalezienie odpowiedniej osoby na stanowisko dyrektora szkoły. Nie powiodła się próba zatrudnienia dyrektora Jana Mazura z Brzeska. Odmawiały również inne osoby, które posiadały odpowiednie kwalifikacje. Stanowisko to ostatecznie zaproponowano synowi byłego dyrektora gimnazjum w Sokalu, uchodźcy z Kresów – mgr Romanowi Szostakowi, który utrzymywał rodzinę z korepetycji. Pojawienie się osoby dyrektora szkoły podniosło wiarę w powstanie zakładu, a ogłoszenie zapisów na egzaminy dla absolwentów szkół powszechnych i kandydatów do szkoły średniej jeszcze tą wiarę umocniły. Wcześniej, pismem z dnia 30 czerwca 1945 roku, uzyskano także zatwierdzenie mgr R. Szostaka na stanowisko dyrektora. Magistrat otrzymał wtedy talony od władz wojewódzkich na 200 m2 szkła okiennego i 500 m2 drewna z lasu w Czarnej Sędziszowskiej. W trakcie prac wysłano pismo do Kuratorium rzeszowskiego o spełnieniu warunków niezbędnych do otwarcia szkoły. Okazało się wówczas, że zakład nie posiada statutu, który był niezbędny w placówkach niepaństwowych. I tu znów zadziałał prawnik J. Doroba, który jak wspominał W. Białek: „kazał mi wziąć papier i pisać. W krótkim czasie powstał statut - odpowiedni i niezbędny dokument dla Nowej Szkoły”. Maszynopis statutu z odręcznymi uzupełnieniami autorów zachował się w archiwum sędziszowskiego liceum. Kolejną przeszkodę, utrudniającą przez długi czas funkcjonowanie placówki był chroniczny brak środków finansowych. Pozyskiwano je z opłat uczniowskich, dotacji instytucji i przedsiębiorstw oraz zbiórek publicznych. Początkowo opłaty uczniowskie wynosiły 200 złotych miesięcznie od osoby, ale ciągle rosły i na przykład w roku szkolnym 1948/49 osiągnęły niebagatelną wysokość 1300 złotych. Z tego powodu często uciekano się do publicznych zbiórek wśród mieszkańców i okolicznych zakładów. W. Białek tak relacjonował te zdarzenia: „Pod koniec lipca 1945 roku przyszedł do mnie, do Ratusza, Doroba z plikiem rachunków, na które nie mieliśmy jednak pokrycia. Kazał mi, więc wziąć kwitariusz i iść za nim. Zbiórkę zaczęliśmy od dyrektora Zakładów Drzewnych - Edmunda Jurkowskiego, od którego dostaliśmy 10000 złotych. Jan Kroczka - właściciel mniejszego zakładu dał 5000. Po obejściu Rynku i ulicy 3-go Maja okazało się, że pieniędzy wystarczy nie tylko na pokrycie rachunków, ale jeszcze zostaną”. Społeczeństwo Sędziszowa i okolicznych wiosek niejednokrotnie w następnych latach wykazywało pełne zrozumienie i ofiarność dla budowy szkoły i prac Komitetu.
Nową szkołę: Miejskie, Koedukacyjne Gimnazjum i Liceum w Sędziszowie Małopolskim otwarto 3 września 1945 roku i nadano mu imię księdza Piotra Skargi. Pracowała w nim kadra, nie w pełni wykwalifikowana, ale za to pełna zapału i poświęcenia w skład, której wchodzili: Władysław Białek (język polski, chór, wychowanie fizyczne), Maria Biliłska (język francuski, język niemiecki), Izydora Czechowska (język polski, język rosyjski), Ludwik Jakubiec (język polski, historia), Zofia Karabułowa (historia), Bolesław Kłaczyński (geografia), Mieczysław Kłaczyński (fizyka), Janina Martin (biologia), Ludwik Notz (matematyka), Józef Rotter (język łaciński, historia), ks. Jan Wacławski (religia i śpiew).  W pierwszym roku działalności uczyło się w nim 353 uczniów, a w utworzonej w jej ramach Trzyletniej Szkole średniej dla dorosłych - 22 osoby. W roku szkolnym 1946/47 było ich razem 335, w następnym 355, a w 1948/49 roku łącznie kształciło się tam 316 uczniów.


Wrzesień 1945 roku był dla Jacentego Daniela czasem wielkiego triumfu, spełnienia marzeń i wspaniałym uwieńczeniem działalności na rzecz oświaty w Sędziszowie. W uznaniu zasług został on wybrany prezesem Komitetu Rodzicielskiego, od którego decyzji wciąż uzależnione były dalsze losy tej prywatnej jednostki oświatowej.


Trudności nie ostudziły zapału do nauki młodzieży gimnazjalnej. Pomimo braku książek i podręczników oraz znaczne odległości z wiosek do miasta, poza zwykłymi zajęciami już w październiku 1945 r. odegrano dramat Korzeniowskiego „Karpaccy górale” w reżyserii prof. L. Notza, a przez trzy kolejne lata „Jasełka” pod kierunkiem ks. J. Wacławskiego. Ksiądz katecheta stworzył nadto chór mieszany, złożony z 38 osób, specjalizujący się nie tylko w pieśniach religijnych, czego przykładem było przygotowanie  w czerwcu 1948 r. „Koncertu pieśni ludowych” z prelekcją o tychże pieśniach. Do działań angażowano również starszych. W październiku 1946 r. dyrektorzy i kierownicy sędziszowskich szkół utworzyli lokalny Komitet Szkolny Odbudowy Warszawy, który zainicjował uliczną zbiórkę funduszy, prowadzoną m.in. przez uczniów „z kursu gimnazjalnego dla dorosłych”.


Druga połowa lat czterdziestych była okresem ciągłych starań o byt szkoły. Nad placówką wisiała, bowiem groźba likwidacji, tym bardziej, że uruchomienie szkoły kształcącej inteligencję wywołało ataki przeciwników tak wewnętrznych (niektórych przedstawicieli miejscowej inteligencji pragnących utrzymać swą uprzywilejowaną pozycję), jak i zewnętrznych, choćby powiatowych. Pierwszy Sekretarz PPR, dyrektor Gimnazjum i Liceum w Dębicy oraz inspektor Oświaty postanowili zlikwidować nowo powstałą szkołę, ponieważ w powiecie istniały wtedy cztery zakłady tego typu: w Dębicy, w Ropczycach,   Pilźnie i w Sędziszowie, z których to właśnie ta ostatnia była najmłodsza, najgorzej wyposażona i ulokowana. Zorganizowano, więc zebranie. Uczestniczący w nim: Roman Szostak, Jacenty Daniel i Jan Doroba, stanowczo sprzeciwili się temu. Groźba likwidacji została odsunięta, ale nie na długo, gdyż w dniu zakończenia roku szkolnego do sędziszowskiego zakładu przyjechał kurator Tadeusz Gruszczyński, by kwestię tą rozstrzygnąć. Ponieważ był to ostatni dzień nauki, szkoła nie przedstawiała się najlepiej i mimo wyjaśnień dyrektora dotyczących utrudnień w jej funkcjonowaniu i wielkiej pomocy ze strony środowiska, kurator stwierdził, że to co zobaczył wystarczy, by jednostkę rozwiązać. Jacenty Daniel nie mógł tego słuchać, więc odezwał się, wg relacji W. Białka tak: „Panie Kuratorze, ja jestem prosty chłop i zostawiłem wszystko: rodzin?, gospodarkę by w Sędziszowie powstała szkoła. Czy to ja mam budować szkoły w tym kraju? Od tego jest kuratorium! Dobrze, zlikwidujcie szkołę, my w kronikach miasta zapiszemy potomnym, że to Władze Szkolne nie pozwoliły utworzyć szkoły średniej w Sędziszowie”. Słowa te tak bardzo zaskoczyły kuratora, że jeszcze raz przemyślał sprawę i obiecał współpracę w dalszym rozwoju szkoły. Od czasu do czasu Sędziszów nadal  straszono zamknięciem szkoły średniej. Sytuacja skomplikowała się na początku 1949 roku, gdy okazało się, iż zakład nie odprowadzał na ubezpieczenie 15, 5% od wszelkich wydatków przeznaczonych na płace personelu. Dług wynosił kilkanaście milionów złotych, które powinien pokryć Magistrat Sędziszowa, bo zakład figurował, jako Miejskie, Koedukacyjne Gimnazjum i Liceum. Ten zaś szkołą wcale się nie interesował. Na szczęście wysłana do Rzeszowa delegacja z J. Danielem i J. Dorobą na czele, uzgodniła spłatę zadłużenia w ratach. Wszystkie problemy natury finansowej rozwiązywałoby w tamtym czasie upaństwowienie zakładu, czyli przejęcie go przez państwo. Dlatego Miejska Rada Narodowa i Komitet Szkolny starały się o te uprawnienia już od 1946 roku. Uzyskano prawa Gimnazjum Państwowego na rok szkolny 1946/47 i subwencję z ministerstwa w kwocie 1250000 złotych. Otrzymano również obietnicę, że zakład zostanie całkiem upaństwowiony, kiedy wszystkie klasy znajdą się w jednym budynku oraz gdy stworzony zostanie internat dla dochodzącej młodzieży wiejskiej. Z tego właśnie powodu starano się o wydzierżawienie na 15 lat całego, piętrowego budynku Domu Parafialnego, w którym dotychczas wynajmowano kilka pomieszczeń. Ksiądz biskup tarnowski, który zarządzał majątkiem Kościoła rzymsko-katolickiego nie wyraził na to zgody, były też temu przeciwne wymogi ustawowe, gdyż pomieszczenia te miały przejść na własność Skarbu Państwa. Sędziszowscy działacze oświatowi musieli, więc szukać innego wyjścia. Na posiedzeniu Miejskiej Rady Narodowej w dniu 12 czerwca 1947 r. postanowiono przekazać na rzecz Miejskiego Koedukacyjnego Gimnazjum i Liceum budynek Zarządu Miejskiego w Rynku, gdzie 3 sale zajmowała w tym czasie Szkoła żeńska, a pozostałe zajmowały osoby prywatne. Szkołę przeniesiono, więc do Domu Parafialnego, oddając w użytkowanie 5 sal jaśniejszych i obszerniejszych niż dotychczasowe. Drugi budynek gimnazjum przy ulicy ks. Sapeckiego - (obecnie ks. Maciąga) pozostawiono szkole średniej z przeznaczeniem na internat, mieszkanie dla dyrektora zakładu oraz na pomieszczenia, dla co najmniej jednego gabinetu naukowego lub pracowni. Po dostosowaniu nowego budynku do wskazówek władz szkolnych, już za kadencji dyrektora - Michała Radomskiego, doświadczonego, emerytowanego, przedwojennego dyrektora gimnazjum tarnobrzeskiego, osiągnięto zamierzony cel. Z dniem 1 maja 1949 r., dzięki ogromnej pracy Jacentego Daniela, zakład upaństwowiono. Ministerstwo Oświaty przekształciło zakład w Państwową Szkołę Ogólnokształcącą Stopnia Licealnego w Sędziszowie Małopolskim. Rozwiązało to podstawowe materialne problemy egzystencji szkoły. Zmiana nazwy nie była ostatnią w ponad półwiecznych dziejach szkoły.
 

 

Tabela nr 1. Zmiany nazw szkoły w 60-leciu

 

Lp.

Nazwa szkoły

od

do

1.

Miejskie, Koedukacyjne Gimnazjum

 i Liceum im. ks. Piotra Skargi

w Sędziszowie Młp.

1 września 1945 r.

30 kwietnia 1949 r.

2.

Państwowa Szkoła Ogólnokształcąca Stopnia Licealnego w Sędziszowie Młp.

1 maja 1949 r.

31 sierpnia 1965 r.

3.

Liceum Ogólnokształcące

w Sędziszowie Młp.

1 września 1965 r.

28 maja 1991 r.

4.

Liceum Ogólnokształcące im. ks. Piotra Skargi w Sędziszowie Młp.

29 maja 1991 r.

 

 

Źródło: Liceum Ogólnokształcące im. ks. Piotra Skargi w Sędziszowie Młp. 50 lat 1945-1995, red. Zygmunt Wiciejowski, Rzeszów 1995, s. 23.

 

Tabela nr 2. Nazwy innych szkół działających w budynkach gimnazjum i liceum w latach 1945-2005

Lp.

Nazwa szkoły

od

do

1.

Szkoła średnia dla Dorosłych
w Sędziszowie
Młp.

1945

1946

2.

Zasadnicza Szkoła Zawodowa w Dębicy – filia w Sędziszowie Młp.

1965

1968

3.

Zasadnicza Szkoła Zawodowa

dla Pracujących przy Zakładach Sprzętu Mechanicznego w Sędziszowie Młp.

1971

1972

4.

Zasadnicza Szkoła Zawodowa

dla Pracujących przy Wytwórnia Filtrów „Delta” w Sędziszowie Młp.

1972

1973

5.

Zasadnicza Szkoła Zawodowa Dokształcająca nr 1 w Sędziszowie Młp.

1973

1977

6.

Zespół Szkół Rolniczych w Ropczycach Zasadnicza Szkoła Rolnicza
Filia Sędziszów
Młp.

1977

1982

5.

Szkoła Języków Obcych PROMAR

2003

 


Źródło: BLO Sędziszów Młp., Kronika Liceum Ogólnokształcącego w Sędziszowie Młp., t. 1.
 
 
Pominięcie w nowej nazwie przyjętego przez założycieli patrona szkoły - księdza Piotra Skargi, było znakiem czasu – postępującej stalinizacji kraju. Profesorowie pracujący w liceum nie byli biernymi obserwatorami tych wydarzeń, nauczyciel j. Angielskiego Antoni Binkowski był kierownikiem Koła Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość na miasto Sędziszów. Rozpracowany przez agenturę UB (w materiałach UB występuje, jako Bieńkowski) znalazł się w 1949 r. na liście osób przeznaczonych do aresztowania. Doszło do tego w pierwszym półroczu 1949 r., kiedy to nauczyciela aresztowano podczas zajęć lekcyjnych w budynkach parafialnych użytkowanych przez gimnazjum i liceum. Okres stalinowski na terenie Sędziszowa i powiatu oraz związane z tym prześladowania czekają na pełne opracowanie.


W 1950 r. opuścił stanowisko dyrektora Michał Radomski, bardzo lubiany i otoczony szacunkiem przez nauczycieli i młodzież. By? to początek kolejnego, bardzo trudnego etapu w dziejach szkoły. W monografii Sędziszowa zamieszczono przed laty następującą opinię: „(...) Nasilony kurs w kształtowaniu ideologii i metodologii marksizmu-leninizmu wśród nauczycieli i za ich pośrednictwem wśród uczniów, zaczął się w roku szkolnym 1949/50, wyrażając się w szkolnictwie średnim m.in. preferowaniem literatury produkcyjnej. Okres ten (1950-1956) by? bardzo trudny dla liceum sędziszowskiego, podobnie jak dla innych szkół w Polsce...”.


W latach pięćdziesiątych, za staraniem kolejnego dyrektora mgr Mieczysław Sidorowicza poprawiono bazę lokalów zakładu. W 1954 roku dyrektor, następnie naczelnik Oddziału Szkolnictwa Ogólnokształcącego, rzucił myśl budowy nowego gmachu, którą poparł ówczesny przewodniczący Komitetu Rodzicielskiego, pełniący również funkcję sekretarza Prezydium Miejskiej Rady Narodowej - Franciszek Brandys. Władze miasta przydzieliły na ten cel parcel o powierzchni 1, 17 ha, a kuratorium obiecało pomoc finansową w budowie jednopoziomowego budynku. Działaczom oświatowym Sędziszowa projekt takich zabudowań nie spodobał się, gdyż w szkole istniały już podwójne oddziały, a na następne lata przewidywano jeszcze większy napływ młodzieży do liceum. Stan uczniów w latach 1945 -  1969 pokazuje tabela nr 1.
 

 

Tabela nr 3. Uczniowie i oddziały Liceum w Sędziszowie Młp.

 

Rok szkolny

Oddziały

Uczniowie

Absolwenci

1945/46

10

353

 -

1946/47

10

315

27

1947/48

9

325

88

1948/49

9

316

25

1949/50

8

329

48

1950/51

8

290

82

1951/52

8

268

29

1952/53

9

336

52

1953/54

9

327

59

1954/55

9

307

76

1955/56

8

316

52

1956/57

8

298

43

1957/58

8

206

40

1958/59

8

202

40

1959/60

7

209

25

1960/61

7

255

35

1961/62

7

270

35

1962/63

8

296

52

1963/64

8

319

73

1964/65

8

322

65

1965/66

8

317

70

1966/67

6

244

76

1967/68

7

246

72

1968/69

7

235

7

 


Źródło: BLO Sędziszów Młp., Kronika Liceum Ogólnokształcącego w Sędziszowie Młp., t. 1, k. 7.
 
               
Za rządów nowego dyrektora, którym od września 1954 roku została Felicja Wągrowska – nauczycielka geografii, rozpoczęto budowę drugiej kondygnacji. Ponieważ kuratorium nie mogło przeznaczyć na ten cel nic więcej niż kwotę desygnowaną na początku ustalono, iż II piętro zostanie wzniesione z funduszy przeznaczonych na boisko, działki przedmiotowe i strzelnicę, które zobowiązano się przygotować w czynie społecznym. Nowy budynek oddano do użytku w roku szkolnym 1957/58, a wkrótce został on też, staraniem Jacentego Daniela, w tajemnicy poświęcony. W powstanie budynku angażowała się elita ówczesnego w    następnych latach sporadycznie tylko z nią współpracował. Kolejny rok szkolny przyniósł reformę liceum wprowadzając system pracowniany i w związku z tym podjęto decyzję o budowie w czynie społecznym pawilonu do zajęć technicznych. Każdy rodzic zobowiązał się do datku na ten cel w wysokości - 350 złotych. Pawilon o kubaturze 250 m3 dobudowano do budynku głównego i do użytku oddano 11 lutego 1967 roku.

  
W roku szkolnym 1971/72 w mury liceum przyjęto młodzież nowo powstałej placówki: Zasadniczej Szkoły Przyzakładowej dla pracujących w Zakładzie Sprzętu Motoryzacyjnego, a dwa lata później uczniów Zasadniczej Szkoły Zawodowej przy Rzeszowskich Fabrykach Mebli. Po raz pierwszy w tym samym roku szkolnym, decyzją kuratorium, zorganizowano jeden oddział klasy I o profilu matematycznym, co dało początek tworzeniu klas profilowanych w sędziszowskim liceum. Z końcem za? Roku szkolnego Rada Pedagogiczna uchwaliła przyznawanie dyplomów najlepszego ucznia tzw. prymusa szkoły.


Na przełomie sierpnia i września 1972 r. na emeryturę odeszła zasłużona dyrektorka liceum Felicja Węglowska, a nowym dyrektorem została mgr Maria Ptasznik - nauczyciel metodyk z zakresu geografii. We wrześniu roku szkolnego 1972/73, po raz pierwszy w dziejach zakładu, młodzież klas I złożyła uroczyste ślubowanie na sztandar szkoły, a w następnym założono Księgę Pamiątkową Najlepszych Uczniów. Aby zwiększyć nabór i przybliżyć szkołę okolicznej młodzieży postanowiono organizować co roku tzw. „otwarte drzwi” dla szkół podstawowych.


W roku 1977 doszło do dramatycznych wydarzeń związanych z decyzją władz o przeniesieniu z Sędziszowa do Rzeszowa Liceum Sztuk Plastycznych. Opór społeczeństwa nie uchronił miasta od tej dotkliwej straty, ale znacząco wpłynął na decyzję o utworzeniu w opuszczonych budynkach Zespołu Szkół Zawodowych. W skład ZSZ weszły: Technikum Elektro-Mechaniczne, Zasadnicza Szkoła Zawodowa przy Wytwórni Filtrów „PZL- Sędziszów”, Zasadnicza Szkoła Zawodowa Dokształcająca nr 1, której zakładem patronackim były Rzeszowskie Fabryki Mebli w Sędziszowie Młp. W związku z tym rok szkolny 1976/77 by? Ostatnim rokiem funkcjonowania Zasadniczej Szkoły Zawodowej Dokształcającej nr 1 w budynku liceum. W następnym roku naukę w murach LO rozpoczęła klasa I Zasadniczej Szkoły Ogrodniczej (filia Zespołu Szkół Rolniczych w Ropczycach), która zajęcia praktyczne odbywała w gospodarstwie szkolnym w Witkowicach.


Znakiem czasów było niespotykane dotąd w murach liceum wydarzenie. W Kronice Liceum zanotowano: „...6 czerwca 1978 r. Po raz pierwszy w historii Liceum pięciu absolwentom Szkoły na specjalnie z tej okazji zorganizowanej uroczystości zostały wręczone kandydackie legitymacje Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (...) Wstępowanie młodzieży w szeregi PZPR jest wymownym wyrazem pogłębiającej się więzi młodego pokolenia z Partią i jej programem, dowodem ideowego zaangażowania i politycznej dojrzałości...”. W listopadzie 1979 r. Harcerska Służba Polsce Socjalistycznej wzięła udział w dyskusjach nad „Wytycznymi na VIII Zjazd PZPR”.


Narodziny NSZZ „Solidarność” i dramatyczne wydarzenia w Polsce z lat 1980-1981 odnotowano w szkolnej kronice. W październiku i listopadzie 1981 r. świętowano nie tylko 64. Rocznicę „Wielkiej Rewolucji Październikowej”, ale także 63. Rocznicę odzyskania niepodległości przez Polskę oraz 100-lecie urodzin gen. Władysława Sikorskiego. 13 grudnia, wraz z wprowadzeniem stanu wojennego, ogłoszono przerwę w nauce aż do 4 stycznia następnego roku, zaś  historyk mgr Włodzimierz Lach, został powołany do wojska. W styczniu, powracając do nauki młodzież, na  specjalnym spotkaniu powita komisarz Rady Ocalenia Narodowego.


W połowie lutego 1981 roku rozpoczęła się dyskusja nad przeniesieniem liceum do budynku, który użytkowano w latach 1945-1958. Komitet Blokowy, składający się z mieszkańców pobliskiego osiedla, wystąpił, bowiem z propozycją utworzenia na jego miejscu bardzo potrzebnej w tym środowisku szkoły podstawowej. Wyraźny sprzeciw dyrekcji i pracowników liceum oraz liczne delegacje społeczeństwa do władz partyjnych i oświatowych województwa nie dopuściły do tego kroku wstecz w dziejach sędziszowskiej szkoły średniej. Słuszność tej decyzji pokazało po kilku latach wdrażanie reformy programowej, za co liceum to zostało wyróżnione przez władze wojewódzkie, jako najlepiej przygotowane i w nagrodę wojewódzka inauguracja roku szkolnego 1986/87 odbyła się właśnie w nim.


W roku 1983 obchodzono rocznicę 500-lecia  Sędziszowa. Pamiątką obchodów jest monografia miasta wydana pod redakcją Krzysztofa Bączkowskiego, w której sporo miejsca poświęcono dziejom Liceum Ogólnokształcącego.


Lata osiemdziesiąte były okresem licznych sukcesów reprezentantów szkoły w sportach obronnych na zawodach wojewódzkich, ogólnopolskich i międzynarodowych, których szkolił nauczyciel wf i mgr Józef Dziedzic – opiekun szkolnego koła Ligi Obrony Kraju. W uznaniu zasług szkoła otrzymała „Medalu Ligi Obrony Kraju” przyznany przez Zarząd Główny LOK w 1984 r. Wielkim sukcesem szkoły i było zakwalifikowanie się ucznia klasy III Janusza Barana do olimpijskiej kadry Polski w sportach obronnych. W roku 1980 wziął on udział w XXII Igrzyskach Olimpijskich w Moskwie.
W 1984 r. Zmarła długoletnia dyrektorka liceum Felicja Węglowska, a dwa lata później nauczycielka języków obcych mgr Stefania Demczak. Rok 1989/90 przyniósł odejście na emeryturę, po 18 latach kierowania LO w Sędziszowie Młp., Dyrektor Marii Ptasznik. Dnia 20 sierpnia 1990 roku Rada Pedagogiczna wybrała ze swego grona na dyrektora nauczyciela fizyki - Zygmunta Wiciejowskiego, który został zatwierdzony na to stanowisko przez rzeszowskiego Kuratora Oświaty 1 września 1990 roku.


Rok 1990 był początkiem rewolucji edukacyjnej w polskim szkolnictwie, która była konsekwencją narodzin III Rzeczypospolitej. Przygotowana w latach dziewięćdziesiątych reforma oświaty wprowadziła 6-letnie szkoły podstawowe, 3-letnie gimnazja i 3-letnie licea. W tym okresie zmieniono podstawy programowe i programy nauczania przedmiotów w szkołach, pojawiły się nowe wydawnictwa i podręczniki, a wraz z bogactwem oferty nieznany dotąd problem właściwego ich wyboru. Wtedy to do sal lekcyjnych uroczyście wróciły krzyże, zdeponowane w czasach stalinowskich w szkolnym archiwum, a w związku ze zbliżającą się rocznicą półwiecznej działalności szkoły, rozpoczęto gromadzenie materiałów przedstawiających historię szkoły oraz postarano się o przywrócenie szkole patrona. Starania o „powrót patrona” dały efekt: zarządzeniem Kuratora Oświaty i Wychowania w Rzeszowie z dnia 29 maja 1991 roku Liceum Ogólnokształcącemu w Sędziszowie Młp. Przywrócono imię księdza Piotra Skargi, a 4 czerwca odsłonięto i poświęcono pamiątkową tablicę. W tym samym czasie starano się także o nadanie szkole sztandaru, który otrzymała za zezwoleniem kuratora dnia 7 listopada 1991 r.; pięć dni później został on uroczyście poświęcony w kościele parafialnym w Sędziszowie Młp.

Następny rok szkolny zapisał się także ważnym wydarzeniem w historii liceum. Z inicjatywy uczącego w liceum katechety ks. Romana Jurczaka, przy współpracy grona nauczycielskiego i młodzieży, ukazał się pierwszy numer dwutygodnika szkolnego „Emaus”. Gazetka cieszyła się ogromnym powodzeniem, kupowała ją ponad polowa uczniów liceum. W 1997 r. następcą „Emaus” została szkolna gazetka „Tytuł”, a w 2001 r. „LO komitywa”. Redaktorzy „LOkomitywy” byli uczestnikami warsztatów dziennikarskich, zorganizowanych przez katolicki magazyn dla młodzieży „Wzrastanie”, na łamach, którego ukazały się później ich pierwsze profesjonalne publikacje. Przedruki z „LOkomitywy” chętnie zamieszczały gazety lokalne: „Biuletyn Sędziszowski”, „Pogórze. Ziemia Ropczycka”.


W październiku 1993 roku szkołę odwiedził ordynariusz diecezji rzeszowskiej - ks. bp Kazimierz Górny. W ciągu następnych kilku lat przygotowywano się do bardzo ważnej rocznicy 50–lecia istnienia sędziszowskiej szkoły średniej, na którą to 14 października 1995 roku przybyli bardzo licznie z całej Polski i zza jej granic absolwenci. Przez te pół wieku przez ławki Liceum przewinęło się 2869 absolwentów, z których 60 % podjęło dalszą naukę na studiach pomaturalnych i wyższych uczelniach. Uroczystości rozpoczęła msza św., której przewodniczył ks. bp Kazimierz Górny, a homilię wygłosił proboszcz parafii ks. Stanisław Ryba. Po nabożeństwie złożono wiązanki kwiatów i zapalono znicze na grobach nauczycieli i absolwentów. Dalsza część uroczystości odbyła się w budynku LO, gdzie współzałożyciel szkoły prof. Władysław Białek odsłonił tablicę pamiątkową. Zgromadzeni goście wysłuchali wystąpień mgr inż. Tadeusza Marnika – przewodniczącego Komitetu Organizacyjnego obchodów, dyr. mgr Zygmunta Wiciejowskiego, mgr Wiesława Olesia – burmistrza Sędziszowa, prof. Władysława Białka i in. Na zakończenie oficjalnej uroczystości młodzież przedstawiła program artystyczny przygotowany przez mgr Otylię Włodarską, pp. mgr Danutę i Stanisława Wielopolskich. Na 50-lecie wybito również pamiątkowy medal i wydano monografię szkoły, którą opracowali profesorowie: Władysław Białek, Danuta Wielopolska, Otylia Włodarska, pod kierownictwem dyr. Zygmunta Wiciejowskiego.


Uroczyste zakończenie kolejnego roku szkolnego, 1996/97, w LO zaszczycili goście: Kurator Oświaty w Rzeszowie – Jan Kurp oraz absolwenci sędziszowskiego liceum: Zdzisław Siewierski – wicewojewoda rzeszowski i burmistrz Sędziszowa Wiesław Oleś. W następnym roku w szkole gościł ks. bp. Edward Białogłowski.


Rok 1996 przyniósł smutne wydarzenie: w sierpniu zmarła emerytowana nauczycielka chemii, oddany swej pracy pedagog – Józefa Buraś. Grudzień 1997 roku utrwalił się w pamięci kolejną wielką stratą dla szkoły, zmarł, bowiem emerytowany długoletni nauczyciel, współzałożyciel gimnazjum i liceum – Władysław Białek.


Druga połowa lat dziewięćdziesiątych wypełniona była staraniami o rozpoczęcie budowy hali widowiskowo-sportowej przy liceum. Ogrom starań dyrektora szkoły, nauczycieli, Komitetu Budowy Hali i powołanego w tym celu Stowarzyszenia dokumentowano na łamach „Biuletynu Sędziszowskiego” i w „Kronice Budowy Hali”.


W roku 1999, po raz pierwszy w historii szkoły w III RP, dzień 7 czerwca ogłoszony został świętem patrona szkoły - ks. Piotra Skargi, stając się odtąd, każdego roku, dniem wolnym od zajęć dydaktycznych. Na początku roku 2001 liceum otrzymało, w odpowiedzi na życzenia świąteczne, błogosławieństwo od papieża Jana Pawła II. We wrześniu zaś, ze względu na reformę systemu oświatowego nie utworzono klas I, które to pozostały w gimnazjum. W LO kształciło się wówczas 416 uczniów tworząc 13 klas. W tym też roku po raz pierwszy przeprowadzono próbna maturę w „nowej”, zreformowanej postaci (stoły w odpowiedniej odległości, określony czas pisania, przerwy w czasie pracy). Znakiem zmieniających się czasów było też rozpoczęcie pracy w szkole przez nauczyciela j. angielskiego mgr Lubow Oziembłowską – obywatelkę Ukrainy. Ważną datą w historii szkoły był 21 października 2001 r., kiedy to wojewodą podkarpackim został Zdzisław Siewierski – absolwent liceum.


W maju 2002 roku szkoła przeżyła wizytę ministra zdrowia – Mariusza Łapińskiego, przebywającego z rządową  wizytą na Podkarpaciu. Druga połowa tego roku była bardzo smutnym okresem w dotychczasowej historii liceum. W czerwcu zmarł długoletni (od 1955 r.), emerytowany nauczyciel wychowania fizycznego i przysposobienia obronnego, szorstki w obejęciu, ale o wielkim sercu pedagog – Józef Dziedzic. W listopadzie zaś jego żona Wiera Dziedzic – nauczycielka języka rosyjskiego, wychowawczyni wielu pokoleń absolwentów, wyczulona na potrzeby innych, wielka działaczka społeczna na rzecz dzieci i ludzi niepełnosprawnych.


W 2002 r. Sędziszowskie liceum po raz pierwszy zaistniało w „rzeczywistości wirtualnej” – powstała szkolna strona www. Pierwszym jej autorem był uczeń Jacek Strzelczyk, który dzięki sieci Internet udostępnił nową formę publikacji i szerokiego kontaktu z całym światem.


Rok szkolny 2002/2003 przyniósł zmianę na stanowisku dyrektora placówki: po dwunastu latach pracy Zygmunta Wiciejowskiego zastąpiła Lucyna Doroba – nauczyciel matematyki, a wicedyrektorem została absolwentka szkoły, pracująca od dwudziestu jeden lat w liceum, Halina Szela – nauczyciel chemii. W tym też roku, 5 września, uroczyście oddano do użytku Halę Widowiskowo – Sportową, a na początku roku 2004 szkolna biblioteka otrzymała nowe pomieszczenia na parterze budynku. Na początku tego roku władze szkoły podpisały porozumienie z Akademią Ekonomiczną w Krakowie, zgodnie, z którymi, podjęto decyzję, że przyjęcia na dzienne studia zawodowe w Zamiejscowym Ośrodku Dydaktycznym w Dębicy w roku akademickim 2004/2005 na kierunki: Ekonomia, Zarządzanie i Marketing będą się odbywały na zasadzie połączonego egzaminu dojrzałości z egzaminem wstępnym.


W następnym roku szkolnym 2004/2005 naukę w sędziszowskim liceum rozpoczął jubileuszowy – 60-ty już z rzędu rocznik młodzieży. Przygotowania do tego wielkiego wydarzenia zbiegły się z innym, nie mniej ważnym: maturą według nowych zasad wprowadzonych przez reformę systemu oświaty. W przededniu matur, cała społeczność szkolna, uczciła pamięć zmarłego Ojca świętego Jana Pawła II. Z tej okazji młodzież przygotowała uroczystą akademię, a następnie ze sztandarem szkoły, niesionym przez umundurowanych członków Związku Strzeleckiego „Strzelec” OSW, ulicami miasta udała się do kościoła parafialnego. Przybyłych przywitał ks. dziekan Stanisław Ryba, a modlitwy i śpiew scholii poprowadził licealny katecheta ks. dr Artur Ziąber.


Pierwsza połowa roku 2005 wypełniona była pracą Komitetu Obchodów 60-lecia LO im. ks. Piotra Skargi na czele, którego stanął absolwent liceum, były oficer GROM płk rez. Leszek Posłuszny.
 
Podsumowując 60-letni okres istnienia liceum ogólnokształcącego w Sędziszowie Młp. Należy podkreślić, że wpisał się on w powojenne dzieje Polski. Szkoły nie ominęły dramatyczne wydarzenia z najnowszej historii Polski, przez wiele lat trapiły ją problemy finansowe i lokalowe. Jednak upór lokalnej sędziszowskiej społeczności nie dopuścił do upadku liceum i jego likwidacji. Szkoła zaczynała od pracy w kilku małych, często wynajmowanych budynkach, obecnie funkcjonuje w dużym dwupiętrowym budynku, otoczonym obiektami sportowymi: wspaniałą halą widowiskowo – sportową, salą gimnastyczną i kilkoma boiskami. Wielka w tym zasługa założycieli szkoły oraz kolejnych jej dyrektorów. Dzieje szkoły to w dużej mierze efekt ich pracy i zaangażowania, a także odciśnięte piętno ich osobowości i wyznawanych poglądów. Upływający czas zobiektywizuje dokonywane dziś oceny. Szkoła ta była dotąd miejscem pracy ponad dwustu nauczycieli, których trudna praca „przy tablicy” zaowocowała kilkoma tysiącami uczniów i absolwentów. Świadczą oni po latach o pracy swych, często nieżyjących już nauczycieli i wychowawców, których kiedyś nie uchwyciły bieżące oceny i kontrole. Absolwenci odpowiadają też na pytanie czy szkoła realizuje swój cel wyznaczony im przez założycieli, czy jest „oknem na świat” dla sędziszowskiej młodzieży.
 
Fragment monografii: „Liceum Ogólnokształcące im. ks. Piotra Skargi w Sędziszowie Młp. 1945-2005”, pr. zbiór., Sędziszów Młp. 2005.

Ewa Połeć, Jacek Magdoń

 

Liceum Ogólnokształcące w Sędziszowie Młp. jest  pierwszą szkołą średnią, która powstała w tym miasteczku. W ciągu swego 60-cio letniego istnienia przyjmowała różne nazwy:

  • od chwili założenia 1 września 1945r do 30kwietnia 1949r – Miejskie, Koedukacyjne Gimnazjum i Liceum im. ks. Piotra Skargi w Sędziszowie Młp.
  • od 1 maja 1949r do 31 sierpnia 1965r – Państwowa Szkoła Ogólnokształcąca Stopnia Licealnego w Sędziszowie Młp.
  • od 1 września 1965r do 28 maja 1991r - Liceum Ogólnokształcące w Sędziszowie Młp.
  • od 29 maja 1991r – Liceum Ogólnokształcące im. ks. Piotra Skargi w Sędziszowie Młp.

Różna też była lokalizacja szkoły.

Powstanie szkoły przypadło na wyjątkowo trudne czasy po zakończeniu działań wojennych w 1945r.


W tym okresie znaleźli się w Sędziszowie światli, kreatywni mieszkańcy, którzy za punkt honoru postawili sobie utworzenie szkoły średniej w mieście. Liceum miało kształcić młodzież nie tylko z Sędziszowa, ale także z okolicznych wiosek.


Szkoła powstała dzięki ogromnemu wysiłkowi, poświęceniu, pomysłowości a przede wszystkim chłopskiemu uporowi  głównego jej założyciela Jacentego Daniela.


Dzięki jego inicjatywie powstał Komitet Założycielski, w skład, którego weszli Jacenty Daniel – przewodniczący, Jan Doroba – prezes Wydziału Wykonawczego, Władysław Białek – sekretarz i skarbnik, Tadeusz Wiśniowski – księgowy oraz honorowo burmistrz, wójtowie i sołtysi poszczególnych gmin i gromad.


Funkcją dyrektorów szkoły pełnili odpowiednio:

  • od września 1945r do sierpnia 1947r – mgr Roman Szostak
  • od  września 1947r do sierpnia 1950r – Michał Radomski
  • od września 1950r do sierpnia 1954r – mgr Mieczysław Sidorowicz
  • od  września 1954r do sierpnia 1972r – Felicja Węglowska
  • od września 1972r do sierpnia 1990r – mgr Maria Ptasznik
  • od  września 1990r do sierpnia 2002r – mgr Zygmunt Wiciejowski
  • od września 2002r – mgr inż. Lucyna Doroba

Liceum od początku swego istnienia oprócz zadań dydaktyczno-edukacyjnych pełniło rolę placówki przygotowującej lub wspomagającej organizację różnego rodzaju uroczystości lokalnych i państwowych.
 
Kalendarium najważniejszych wydarzeń Związanych z działalnością szkoły na przełomie 60-ciu lat jej istnienia:
 
11 marca 1945r – wniosek Rady Miejskiej do Kuratorium Okręgu szkolnego w Krakowie o wyrażenie zgody na utworzenie szkoły średniej w Sędziszowie Młp.


3 września 1945r – inauguracja pierwszego roku szkolnego w Miejskim, Koedukacyjnym Gimnazjum i Liceum im. ks. Piotra Skargi w Sędziszowie Młp. Nauka rozpoczęła się w budynku przy ul. ks. Pawła Sapieckiego (obecnie ul. ks. Stanisława Maciąga) gdzie znajdowało się pięć sal lekcyjnych, kancelaria dyrektora, sekretariat pełniący zarazem rolę pokoju nauczycielskiego oraz w Domu Parafialnym, gdzie wygospodarowano na potrzeby szkoły cztery sale lekcyjne.


1 maja 1949r – upaństwowienie szkoły, oddanie przez władze miejskie w jej użytkowanie budynku przy ul. Rynek 11.

Rok 1954 – podjęcie starań budowy nowego obiektu szkoły, z inicjatywy  ówczesnego dyrektora mgr Mieczysława Sidorowicza i Franciszka Brandysa  - przewodniczącego Komitetu Rodzicielskiego. Dzieło budowy nowej szkoły kontynuowała Felicja Węglowska – kolejny dyrektor liceum.

1 września 1957r – oddanie do użytku nowego budynku szkoły, który jest jej siedzibą do obecnej chwili.

10 lutego 1960r – zmarł Dyrektor liceum Michał Radomski

Rok 1967 – oddanie do użytku pawilonu do zajęć technicznych, który został dobudowany do szkoły w czynie społecznym i obejmował salę obróbki skrawaniem, salę obróbki ręcznej i radiotechniczną oraz magazyn.

1 września 1967r – rozpoczęcie nauki w pracowniach przedmiotowych dzięki wyposażeniu istniejących sal lekcyjnych w stosowne pomoce naukowe (utworzono dwie pracownie fizyczne  wykładową  i do ćwiczeń z gabinetem oraz biologiczną z gabinetem, geograficzną z gabinetem, chemiczną z gabinetem a także polonistyczną, historyczną, matematyczną, do nauki języka rosyjskiego, języka niemieckiego, wychowania plastycznego i muzycznego, salę audiowizualną i gimnastyczną).


29 września 1969r – powitanie przez młodzież szkolną uczestników Międzynarodowego Wyścigu Przyjaźni na etapie Rzeszów-Stalowa Wola.


23 marca 1970r – uroczyste przyrzeczenie harcerskie, które odebrał Komendant Hufca w Ropczycach, a młodzież minutą ciszy uczciła pamięć zamordowanego w Oświęcimiu harcmistrza Władysława Węglowskiego.


17 września 1970r – szkoła gościła przedstawicieli szkolnictwa NRD, którzy w ramach wymiany doświadczeń pedagogicznych hospitowali zajęcia fakultatywne z matematyki i zajęcia kółka fizycznego.


1 września 1971r – utworzenie przy Liceum Ogólnokształcącym Zasadniczej Szkoły Przyzakładowej dla Pracujących w Zakładach Sprzętu Motoryzacyjnego w Sędziszowie Młp.


29 sierpnia 1972 – pożegnanie odchodzącej na emeryturę długoletniej p. dyrektor Felicji Węglowskiej.


1 września 1972r – przejęcie obowiązków dyrektora szkoły przez p. mgr Marii Ptasznik.


10 października 1972 – sesja popularno-naukowa poświecona 200-leciu Komisji Edukacji Narodowej.


14 października 1972 – po raz pierwszy święto nauczycieli obchodzone w tym dniu, w myśl Karty Praw i Obowiązków Nauczyciela uchwalonej przez Sejm w dniu 27 kwietnia 1972r.


1 września 1973r – powołanie Zasadniczej Szkoły Zawodowej Dokształcającej nr 1 w Sędziszowie Młp. przy Rzeszowskich Fabrykach Mebli z siedzibą w Liceum Ogólnokształcącym.


20 czerwca 1973r – uczczenie Roku Nauki Polskiej, założeniem uchwałą Rady Pedagogicznej „Złotej Księgi”, do której będą wpisywane nazwiska najlepszych uczniów.


16 września i 30 września 1979r – udział młodzieży w manifestacjach pokojowych z okazji 40-lecia napaści hitlerowskiej na Polskę, związanych z nadaniem Krzyża Partyzanckiego wioskom Zwięczycy k/Rzeszowa i Brzezówce k/Ropczyc


Rok 1980 – uczeń klasy trzeciej zostaje członkiem Olimpijskiej Kadry Polski w sportach obronnych na Olimpiadę w Moskwie


Rok 1981 – to „walka” o utrzymanie Liceum w dotychczasowym budynku, bowiem powstał  pomysł, aby  liceum przenieść do budynku Szkoły Podstawowej nr 2 a na jego miejsce utworzyć szkołę podstawową. Dzięki determinacji i wyraźnemu sprzeciwowi ze strony ówczesnej p. dyrektor Marii Ptasznik, rodziców i nauczycieli planowane zmiany nie został wprowadzone.


13 grudnia 1981 – wprowadzenie na terenie całego kraju stanu wojennego wiązało się z przerwą w nauce do 4 stycznia 1982r.


25 lutego 1983r – sesja popularno-naukowa z okazji 500-lecia Sędziszowa.


23 czerwca 1984r – zmarła długoletnia dyrektor Liceum Ogólnokształcącego – p. Felicja Węglowska


8 listopada 1984r – wręczenie szkole Medalu LOK przyznanego przez Zarząd Główny Ligii Obrony Kraju

27 stycznia 1986r – zmarła nagle długoletnia nauczycielka języków obcych mgr Stefania Demczak

1 września 1986r – Wojewódzka Inauguracja Roku Szkolnego 1986/87 – liceum zostało wyróżnione, jako najlepiej przygotowane do wdrażania reformy programowej.

30 września i 1 października 1988r – dwudniowe Seminarium Zespołu Samokształceniowego Dyrektorów Liceów Ogólnokształcących i Studiów Nauczycielskich

11 listopada 1989r – przyznanie przez Towarzystwo Miłośników Ziemi Sędziszowskiej  z okazji 10-lecia jego istnienia i działalności, Medalu Pamiątkowego dla Liceum Ogólnokształcącego w Sędziszowie Młp. w uznaniu zasług dla powstania i rozwoju towarzystwa

12 lutego 1989r – zmarł Długoletni nauczyciel liceum mgr Ryszard Grabiec

20 sierpnia 1990r – wybór przez Radę Pedagogiczną Liceum Ogólnokształcącego w Sędziszowie Młp. mgr Zygmunta Wiciejowskiego na dyrektora

1 września 1990r – przejęcie obowiązków dyrektora szkoły przez p. mgr. Zygmunta Wiciejowskiego

4 czerwca 1991r – po 40-letniej przerwie, przywrócenie szkole imienia ks. Piotra Skargi i odsłonięcie tablicy pamiątkowej

13 października 1991r – uroczyste poświecenie i nadanie szkole nowego sztandaru

Luty 1993 – początek wydawania pierwszej w historii liceum gazetki szkolnej „Emaus” pod redakcją księdza katechety Romana Jurczaka

10 listopada 1993r – udział reprezentacji szkoły  w uroczystościach związanych z odsłonięciem i poświęceniem na sędziszowskim cmentarzu rzymsko-katolickim pomnika ku czci Rodaków poległych za Ojczyznę w latach 1939 – 1956. Program artystyczny na te okazję przygotowała młodzież naszej szkoły.

11 listopada 1993r – udział dyrektora szkoły i przedstawicieli młodzieży w uroczystościach związanych z 75-leciem odzyskania niepodległości przez Polskę organizowanych w Klasztorze OO. Kapucynów w Sędziszowie Młp.

14 października 1995r – uroczystości Jubileuszu 50-lecia Liceum połączone ze zjazdem absolwentów wszystkich roczników.

20 sierpnia 1996r – zmarła nauczycielka chemii mgr Józefa Buraś

20 czerwca 1997r – uroczyste zakończenie roku szkolnego 1996/97 z udziałem szacownych gości: Wicewojewody Rzeszowskiego- p. Zdzisława Siewierskiego (absolwenta LO w Sędziszowie Młp.), Kuratora Oświaty w Rzeszowie - p. Jana Kurpa, Burmistrza Miasta i Gminy w Sędziszowie Młp.
-P. Wiesława Olesia (absolwenta LO w Sędziszowie Młp.)

21 października 1997r – udział młodzieży w monodramie teatralnym prezentowanym w Kościele Parafialnym w Sędziszowie Młp. w/g „Kazań Sejmowych” ks. Piotra Skargi oraz „Pisma świętego” w wykonaniu p. Henryka Giżyckiego - aktora z Krakowa.

24 grudnia 1997r – zmarł długoletni nauczyciel języka polskiego, wychowawca wielu pokoleń licealistów, jeden z założycieli liceum mgr Władysław Białek

26 października 1998r – wizyta w szkole włoskiego zespołu folklorystycznego

18 listopada 1998r – z okazji 200-lecia urodzin wieszcza, uczniowie wystawili w WDK w Rzeszowie V ksi?g? „Pana Tadeusza”

22 kwietnia 2000r – zmarła długoletnia nauczycielka historii, wychowawczyni wielu pokoleń licealistów mgr Maria Grabiec

9 stycznia 2001r – napłynęły z Watykanu podziękowania od Papieża Jana Pawła II z błogosławieństwem dla Uczniów, Dyrekcji, Nauczycieli, Wychowawców i Rodziców, jako odpowiedź na życzenia, jakie w Jubileuszowym Roku 2000 wysłali do Rzymu uczniowie klasy IIa z wychowawcą p. Alfredą Surą.

12 lutego 2001r – ukazanie się  pierwszego numeru gazetki Samorządu Szkolnego LOkomitywa.

25 października 2001r – przesłanie gratulacji i życzeń p. Zdzisławowi Siewierskiemu (absolwentowi Liceum Ogólnokształcącego w Sędziszowie Młp.) z okazji desygnowania go na stanowisko Wojewody Podkarpackiego

20 maja 2002r – wizyta w naszym liceum Ministra Zdrowia dr hab. med. Mariusza Łapińskiego, który wchodził w skład delegacji rządowej goszczącej w tym dniu na Podkarpaciu

16 czerwca 2002r – zmarł nauczyciel wychowania fizycznego i przysposobienia obronnego, długoletni wychowawca mgr Józef Dziedzic

1 września 2002r – przejęcie obowiązków dyrektora szkoły przez p. mgr inż.. Lucynę Doroba

5 września 2002r – uroczystość otwarcia hali widowiskowo-sportowej przy liceum

17 listopada 2002r – zmarła długoletnia nauczycielka języka rosyjskiego i wychowawczyni wielu pokoleń? licealistów mgr Wiera Dziedzic

10 października 2003r – występ w szkolnej hali widowiskowo-sportowej kabaretu Marcina Dańca

25 października 2003r – Młodzieżowe Mistrzostwa Polski w Podnoszeniu Ciężarów  (zawody zaszczycili obecnością medaliści olimpijscy – Zygmunt Smalcerz i Marek Gołąb)

26 stycznia 2004r – oddanie do użytku nowych pomieszczeń biblioteki i czytelni szkolnej

31 stycznia 2004r – podpisanie porozumienia o współpracy pomiędzy Akademią Ekonomiczną w Krakowie a Liceum Ogólnokształcącym w Sędziszowie Młp. dotyczącego połączenia egzaminu dojrzałości z egzaminem wstępnym na tą uczelnię.
 
Spotkania młodzieży liceum z „ciekawymi ludźmi”:
 
13 listopada 1968r – spotkanie młodzieży szkolnej z uczestnikiem bitwy pod Lenino.

30 września 1969r – spotkanie uczniów z uczestnikiem walk na Westerplatte 1939r – majorem J. Gryczmanem.

25 listopada 1972r – spotkanie młodzieży i grona profesorskiego z posłem na Sejm – p. dr Eugenią Łoch pracownikiem naukowym WSP w Rzeszowie.
15 maja 1975r – spotkanie młodzieży z przedstawicielem Ludowego Wojska Polskiego i uczestnikiem II wojny Światowej.

22 maja 1975r – w ramach spotkania „Dwu Pokoleń” młodzieży szkolnej z kombatantami w szkole gościli:

  • Marian Cichy – uczestnik walk z bandami i reakcyjnym podziemiem
  • Filip Chmielarski – żołnierz kampanii wrześniowej 1939r, uczestnik walk pod Monte Cassino
  • Jan Delikat – uczestnik ruchu oporu w oddziałach Batalionów Chłopskich
  • Franciszek Cyzio – uczestnik ruchu oporu w oddziałach Batalionów Chłopskich
  • Józef Feret – Żołnierz kampanii wrześniowej
  • Andrzej Kapusta – żołnierz kampanii wrześniowej, uczestnik ruchu oporu w oddziałach Armii Krajowej
  • Józef świder – uczestnik ruchu oporu w oddziałach Batalionów Chłopskich
  • Walenty Szpara – Żołnierz kampanii wrześniowej 1939r, uczestnik walk pod Monte Cassino

30 kwietnia 1977r – spotkanie młodzieży z pracownikiem WSP w Rzeszowie Wierą Dymowicz.

13 października 1977r – spotkanie z uczestnikiem bitwy pod Lenino Heleną Wilanowską

2 maja 1980r – spotkanie młodzieży z poetami ziemi rzeszowskiej Tadeuszem Kubasem i Andrzejem Żmudą

6 stycznia 1984r – spotkanie z aktorem  znanym z filmów i teatru telewizji – byłym więźniem obozu oświęcimskiego p. Augustem Kowalczykiem

9 kwietnia 1984r – spotkanie, w ramach obchodów miesiąca pamięci narodowej, z byłym więźniem obozu oświęcimskiego p. Zbigniewem Bętkowskim

7 stycznia 1986r – spotkanie z posłem na Sejm mgr Ann? Staruch

1 października 1993r – spotkanie młodzieży i nauczycieli z Księdzem Biskupem Ordynariuszem Diecezji Rzeszowskiej Kazimierzem Górnym  z racji Wizytacji Kanonicznej w Parafii Sędziszów Młp.

29 maja 1994 – z okazji przywrócenia szkole patron prelekcję na temat ks. Piotra Skargi wygłosił dr Roman Pelczar – pracownik naukowy WSP w Rzeszowie.

6 kwietnia 1998r – spotkanie młodzieży klas maturalnych z Posłem Na Sejm RP – p. Zdzisławem Pupą (absolwentem LO w Sędziszowie Młp.)

18 maja 1998r – spotkanie młodzieży i nauczycieli z Księdzem Biskupem  Diecezji Rzeszowskiej Edwardem Białogłowskim.

17 czerwca 1998r – spotkanie z kpt. Tadeuszem Wilkiem ps. ”Orwid” dowódcą Oddziału Dywersyjnego w Placówce „Stawa” w Sędziszowie Młp.

16 marca 1999r – spotkanie grona profesorskiego ze Starostą Powiatu Ropczycko - Sędziszowskiego p. Markiem Bujakiem.

18 grudnia 2000r – spotkanie rodziców, wychowawców i uczniów z Kierownikiem Rewiru Dzielnicowych Komendy Policji w Sędziszowie Młp. p. Bogdanem Świdrem na tematy „Odpowiadamy za swoje czyny” i „Przestępczość wśród nieletnich”.

15 marca 2001r – spotkanie nauczycieli, przedstawicieli rodziców i uczniów z p. Dyrektor Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Ropczycach Martą Gostkowską na temat „Ankietowanie uczniów w świetle ustawy o ochronie danych osobowych”

15 października 2001r – spotkanie nauczycieli, pracowników administracji i obsługi przedstawicieli rodziców i uczniów z komisarzem Zbigniewem Kocój z Wydziału Prewencji Komendy Wojewódzkiej Policji w Rzeszowie na temat „Narkotyki ich wpływ na nasze zdrowie i życie”

9 stycznia 2003r – spotkanie uczniów klas trzecich z poetka ludową p. Sławomirą Marciniec, która prezentowała swój tomik poezji „Słowem malowane”

22 września 2003r – spotkanie grona profesorskiego ze Starostą Powiatu Ropczycko-Sędziszowskiego p. Wiesławem Ryglem.
 
Zjazdy absolwentów:
13 maja 1978r – I zjazd absolwentów z rocznika 1968 w dziesięć lat po maturze
26 maja 1979r – zjazd absolwentów z rocznika 1959 w dwadzieścia lat po maturze
14 czerwca 1980r – zjazd  absolwentów z rocznika 1950 w trzydzieści lat po maturze
10 czerwca 1986r – I zjazd absolwentów z rocznika 1976 w dziesięć lat po maturze
14 maja 1988r – II zjazd absolwentów z rocznika 1968 w dwadzieścia lat po maturze
11 czerwca 1988r – I zjazd absolwentów z rocznika 1978 w dziesięć lat po maturze
25 maja 1991r – I zjazd absolwentów z rocznika 1981 w dziesięć lat po maturze
21 września 1991r – II zjazd absolwentów z rocznika 1976 w piętnaście lat po maturze
30 maja 1992r – I zjazd  absolwentów z rocznika 1962 w trzydzieści lat po maturze
1 maja 1993r – III zjazd absolwentów z rocznika 1968 w dwadzieścia pi?? lat po maturze
14 października 1995r - zjazd absolwentów wszystkich roczników z okazji 50-lecia szkoły
1 czerwca 1996r – I zjazd absolwentów z rocznika 1986 w dziesięć lat po maturze
8 czerwca 1996r – I zjazd absolwentów z rocznika 1951 w czterdzieści pięć lat po maturze
30 maja 1998r – II zjazd absolwentów z rocznika 1978 w dwadzieścia lat po maturze
10 czerwca 2000r – I  zjazd absolwentów z rocznika 1980 w dwadzieścia lat po maturze
9 czerwca 2001r – II  zjazd absolwentów z rocznika 1951 w pięćdziesiąt lat po maturze
15 wrze?nia 2001r – II zjazd absolwentów z rocznika 1981 w dwadzieścia lat po maturze
8 czerwca 2002r – I zjazd absolwentów z rocznika 1977 w dwadzieścia pięć lat po maturze
6 lipca 2002r – I zjazd absolwentów z rocznika 1971 w trzydzieści jeden lat po maturze
11 lipca 2002r – I zjazd absolwentów z rocznika 1952 w pięćdziesiąt lat po maturze
28 czerwca 2003r – I zjazd absolwentów z rocznika 1993 w dziesięć lat po maturze
22 listopada 2003r – zjazd absolwentów z rocznika 1952 w pięćdziesiąt jeden lat po maturze
29 maja 2004r – I zjazd absolwentów z rocznika 1954 w pięćdziesiąt lat po maturze
12 czerwca 2004r – I zjazd absolwentów z rocznika 1979 w dwadzieścia pięć lat po maturze
10 września 2005r – Jubileuszowy Zjazd Absolwentów wszystkich roczników z okazji 60-lecia szkoły.

 

Halina Szela

Siedzibą Liceum Ogólnokształcące im. ks. Piotra Skargi w Sędziszowie Młp. jest budynek przy ulicy Fabrycznej 5.


Szkołę prowadzi Powiat Ropczycko - Sędziszowski z siedzibą w Ropczycach a organem nadzoru pedagogicznego jest Podkarpacki Kurator Oświaty.   

Zajęcia lekcyjne odbywają się w 13 salach lekcyjnych. Do dyspozycji uczniów pozostaje także czytelnia i biblioteka z dostępem do Internetu. W 2002 r szkoła otrzymała z MENiS nową pracownię komputerową a w najbliższej przyszłości zostaną poczynione starania o pozyskanie następnej. Wówczas oddano do użytku uczniów „pokój multimedialny” , gdzie  podczas wolnego czasu mogą oni rozwijać swoje zainteresowania informatyczne korzystając ze sprzętu komputerowego połączonego z Internetem. Lekcje wychowania fizycznego odbywają się w nowoczesnej hali sportowej i odremontowanej sali gimnastycznej, w których jednocześnie może być objętych zajęciami cztery grupy uczniowskie. Sale wyposażone są w nowoczesny sprzęt sportowy i pomoce dydaktyczne.


W kolejnych latach dokonano remontu  toalet na I a następnie na II piętrze. Pomieszczenia na parterze zaadaptowano na szatnie szkolne, które wyposażono w nowe wieszaki. Wyremontowano pomieszczenia administracyjne. Na podniesienie estetyki budynku wpłynęło zamontowanie nowych drzwi wejściowych zarówno głównych jak i bocznych. Zakupiono rzutnik multimedialny i laptop.   W 2003 r. w miejsce mieszkania służbowego i sklepiku szkolnego,  przeniesiono bibliotekę tworząc w ten sposób nowoczesne, przestronne, estetyczne zaplecze czytelniczo-biblioteczne wyposażone w nowe meble i sprzęt. W bieżącym roku dokonano dalszej rozbudowy o kolejne pomieszczenie, w którym znajdzie miejsce pracownia multimedialna pozyskana poprzez  realizację projektu Internetowe centra informacji multimedialnej w bibliotekach szkolnych i pedagogicznych. Powiększono  także gabinet dyrektora szkoły.


Wymieniono wszystkie oprawy oświetleniowe w salach i na korytarzach szkolnych co w znacznym stopniu poprawiło jakość i warunki pracy. Rokrocznie malowano część sal i korytarzy a generalnie odremontowano pracownie polonistyczną, geograficzną i matematyczną a w ostatnim czasie również chemiczną. Większość tych remontów prowadzono ze środków pozabudżetowych, które udało się pozyskać głównie dzięki wygranym projektom, sponsorom i rodzicom uczniów. Zmieniło się obejście szkoły, powstały nowe klomby, rabaty, wyremontowano część ogrodzenia  wokół szkoły, zainstalowano bramy, dzięki czemu obejście szkoły jest zamykane na czas, kiedy nie odbywają się lekcje.
Przed wejściem do szkoły na stałe zamontowano  ławki.


W 2005r. dokonano wymiany pokrycia dachowego na budynku i wejściu do szkoły.


Od 1 września 2002 r. liceum jest ponadgimnazjalną szkołą publiczną o trzyletnim cyklu kształcenia, w którym nauka kończy się Nową Maturą.


W roku szkolnym 2004/05 w szkole istniało cztery klasy pierwsze,  sześć klas drugich i pięć klas trzecich a więc 15 oddziałów liczących 452 uczniów, pochodzących z Sędziszowa Młp., częściowo z Ropczyc oraz z okolicznych wiosek. Młodzież w przeważającej części wywodzi się z rodzin robotniczych i chłopskich o średnim i niskim poziomie zamożności ich rodziców.


Kadrę kierowniczą szkoły stanowi dyrektor i wicedyrektor. W szkole pracuje ogółem 33 nauczycieli, z tego na pełnym etacie zatrudnionych jest 27 nauczycieli oraz 6 w niepełnym wymiarze czasu pracy. W gronie tym znajduje się nauczyciel – bibliotekarz i pedagog szkolny (zatrudniony na pół etatu). Spośród grona nauczycielskiego 15 pedagogów posiada stopień nauczyciela dyplomowanego, 7 stopień nauczyciela mianowanego, 9 stopień nauczyciela kontraktowego oraz 2 stażystów.


Uczniowie korzystają z pomocy medycznej higienistki szkolnej i doraźnie lekarza. Jego obecność w szkole wynika z konieczności przeprowadzenia stosownych badań ogólnych  i związana jest ze szczepieniami uczniów.


W szkole zatrudnionych jest 8 pracowników niepedagogicznych; 3 pracowników administracji i 5 pracowników obsługi, w tym 2 sprzątaczki oraz 3 pracowników gospodarczych, którzy odpowiadają za porządek pomieszczeń i obejścia zarówno szkoły jak i hali widowiskowo-sportowej. 


Od roku szkolnego 2004/05 praca rady pedagogicznej odbywa się w zespołach zadaniowych:

  • zespół przedmiotów humanistycznych – przew. A. Kędziora-Śmiałek
  • zespół języków obcych – przew. L. Kopciuszyńska
  • zespół przedmiotów matematyczno-przyrodniczych – przew. B. Rogowska
  • zespół wychowania fizycznego i przysposobienia obronnego – przew. J. Magdoń
  • zespół wychowawczy – przew. A. Grabiec

Ponadto w szkole istnieją zespoły zadaniowe:

  • zespół do opracowywania planu rozwoju szkoły
  • zespół ds. ewaluacji programu  wychowawczego
  • zespół ds. ewaluacji  programu profilaktycznego
  • zespół ds. ewaluacji  WSO
  • zespół do mierzenia jakości pracy szkoły
  • zespół ds. rekrutacji
  • zespół ds. obchodów jubileuszu szkoły
  • komisja wnioskowa
  • komisja socjalna
  • komisja likwidacyjna

Dla podwyższenia jakości pracy szkoły systematycznie prowadzone jest wewnętrzne badanie osiągnięć edukacyjnych uczniów i wewnątrzszkolne mierzenia jakości pracy szkoły.


W roku szkolnym 2004/05 wypracowano i wdrożono do realizacji Standardy Edukacyjne Absolwenta Liceum Ogólnokształcącego im. ks. Piotra Skargi w Sędziszowie Młp.

Absolwent naszej szkoły :

  1. Posiada wiedzę i umiejętności pozwalające mu na dalszą edukację lub podjęcie pracy zgodnie z jego możliwościami i aspiracjami.
  2. Dostrzega piękno przyrody i w sposób odpowiedzialny korzysta z zasobów środowiska naturalnego.
  3. Potrafi komunikować się w co najmniej jednym języku obcym.
  4. Zna swój organizm, potrafi zadbać o jego prawidłowy rozwój, preferuje zdrowy styl życia i aktywność fizyczną.
  5. Zna i rozumie podstawowe dziedziny sztuki i wybrane teksty kultury, docenia potrzebę aktywnego udziału w życiu kulturalnym.
  6. Rozumie potrzebę służby ojczyźnie, zna swoje miejsce i rolę w systemie obrony RP, zna podstawowe przepisy prawa.

Zadaniem szkoły jest tak organizować proces  edukacyjny, wychowawczy, opiekuńczy, aby wszyscy uczniowie osiągnęli te standardy.

Współrealizatorami ich osiągania są wszystkie podmioty współpracujące w szkole a więc  uczniowie, nauczyciele, wychowawcy, dyrektor.


Lucyna Doroba, Halina Szela